ีที่นางเดินกลับเข้ามาในเรือน ทั้งสองคนก็เดินตามกลับมาด้วย
“พวกท่านต้องการจะทำอะไรกันแน่?” หลินซีเหยียนมองไปยังบุรุษสองคนเบื้องหน้าอย่างเหลือเชื่อ
เจียงหวายเย่รีบพูดอธิบายทันที “อย่าเพิ่งโกรธนะเสี่ยวเหยียนเอ๋อ เปิ่นหวางน่ะได้กลับไปที่พระราชวังนานแล้ว ดังนั้นที่ข้าแอบมาที่นี่จึงยังไม่มีใครรู้”
“ถึงไม่มีใครรู้ พวกท่านก็ยังต้องกลับออกไปอยู่ดี เพราะในเรือนนี้มีห้องรับแขกอยู่ไม่มากนัก” หลินซีเหยียนมองไปที่ทั้งสองคนอย่างหมดความอดทน ทว่าว่าเพียงครู่ต่อมาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกได้ หญิงสาวจึงงอนิ้วชี้เรียกให้ทั้งสองคนเข้ามาใกล้ ๆ “พรุ่งนี้พวกท่านช่วยข้าสักเรื่องทีสิ”
ถึงแม้ว่ารอยยิ้มของเสี่ยวเหยียนเอ๋อนั้นจะวิเศษและน่าหลงใหล แต่เจียงหวายเย่กลับรู้สึกหนาวขึ้นมาแปลก ๆ กระนั้นก็ยังเข้าไปใกล้ ๆ พร้อมกับหลีเจี้ยนเฉิน
“ถ้าเจ้าต้องการให้ช่วยอะไร ก็พูดมาได้เลย”
“พรุ่งนี้ พวกท่านช่วย…”
หลังจากที่หลินซีเหยียนบอกแผนการของตัวเองเสร็จ เจียงหวายเย่ก็พยักหน้าเข้าใจ แต่หลีเจี้ยนเฉินนั้นกลับถามอย่างสงสัย “ท่านหมอหลินมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับครอบครัวของท่านหมอเองอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช้แค่ไม่ดีหรอก แต่แย่ยิ่ง
