ห้มองเค้าโครงหน้าของเขาได้ไม่ชัดเจนนัก
หลินชิงเวยหรี่ตาลง ภายใต้สถานการณ์ที่นางไม่อาจมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจนนัก เมื่อนางตัดสินใจแน่วแน่แล้วจึงควบม้าตรงเข้าไปยังคนผู้นั้น
ไม่ว่าจะมาด้วยจุดประสงค์ใดก็ตาม นางไม่เชื่อว่าเขาคิดว่านางไม่กล้าควบม้าเหยียบผ่านร่างของเขาไป ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาก็คิดผิดและผิดอย่างใหญ่หลวงเสียด้วย
ในเมื่อออกมาจากวังหลวงแล้ว ไม่ว่าใครก็ขัดขวางการตัดสินใจเดินทางไปหนานเจียงของนางไม่ได้
ในวินาทีที่ม้าควบเต็มฝีเท้ากำลังจะพุ่งเข้าชนคนผู้นั้น เขาเพียงแตะพื้นด้วยปลายเท้าเล็กน้อย คนทั้งคนก็เหินกายขึ้นกลางอากาศ ส่งผลให้หิมะและไอเย็นบนร่างกายของเขากำจายออกมา หลินชิงเวยถึงกับตาพร่า ต่อมาเห็นเขาเหยียบหัวม้าของตน หลินชิงเวยไม่มีวรยุทธ์แต่นางไม่ยอมให้คนผู้นี้กระทำตามอำเภอใจเช่นกันจึงยื่นมือออกไปหมายจะจับข้อเท้าของอีกฝ่ายแล้วออกแรงสุดฤทธิ์เพื่อที่จะให้เขาพลัดตกลงไป
ทว่าคนผู้นี้กลับไม่ได้สูญเสียสมดุลของร่างกาย เขาพลิกกายไปด้านข้างอย่างรู้จังหวะ จากนั้นนั่งลงด้านหลังหลินชิงเวย เสียงหัวเราะของเขาดังเข้ามาในโสตประสาทของหลินชิงเวย ต่อมานางถูกคนผู้นี้โอบอยู่ในอ้อมกอดโด
