ไม่อาจขัดต่อราชโองการ มีเพียงทางเลือกเดียวคือการเดินทีละก้าว ยามนี้มีเพียงข้าอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้จึงจะพูดจาให้กระจ่างแจ้งมิใช่หรือ? หรือเป็นเพราะที่แล้วมาข้าพูดไม่ชัดเจนพอ...”
“อย่าพูดอีกเลย!” เซียวจิ่นเอ่ยขัดหลินชิงเวยด้วยความร้อนรนสองส่วน เขามองหลินชิงเวยด้วยความเจ็บปวดและเอ่ยอย่างคับข้องใจ “เจ้าอย่าพูดได้หรือไม่? เจิ้น…ยังไม่อยากฟังตอนนี้”
เซียวจิ่นเดินมาถึงข้างโต๊ะ มือขาวนวลของเขาค้ำลงบนโต๊ะ ราวกับกำลังควบคุมอะไรบางอย่างสุดฤทธิ์ มีสุรากาหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เขายื่นมือที่สั่นเล็กน้อยไปหยิบมารินให้ตนเองจอกหนึ่งแล้วส่งมาถึงข้างริมฝีปากของตนด้วยมือที่สั่นเทา แต่ไม่อาจทำให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาจึงหยิบสุรากานั้นกรอกใส่ปากของตน
หลินชิงเวยเห็นเช่นนั้นจึงแย่งกาสุรามาทันที
สุราเย็นใสรินรดลงบนปลายคางของเซียวจิ่นแล้วหยดลงบนอาภรณ์สีแดงของเขา ส่งผลให้กลิ่นของสุรากำจายไปทั่ว เขาลืมดวงตาทั้งคู่จับจ้องหลินชิงเวยพลางหอบหายใจเล็กน้อย
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว “ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
เซียวจิ่นพูดงึมงำ “ขอโทษด้วยชิงเวย เจิ้นเพียงแต่คิด…จะสงบสติอารมณ์สักครู่ เป็นเวลาเนิ่นนานแล้วสิ่งที่เจิ้นต้องทำเป็นประจำเรื่
