จาอี๋เหนียงเหนียง?
หลินชิงเวยพูดเสียงเย็น “ข้ามีป้ายคำสั่งของเซ่อเจิ้งอ๋องอยู่ในมือ พวกเจ้ากล้าขัดขวางข้า?”
หัวหน้าองครักษ์เงียบขรึม “ฝ่าบาททรงมีพระบัญชา เชิญเหนียงเหนียงกลับวังพ่ะย่ะค่ะ!”
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง เซียวจิ่นรู้แต่แรกแล้วว่านางจะออกจากวังกลางดึก?
หลินชิงเวย “หากเปิ่นกงไม่กลับเล่า?” พูดแล้วนางรั้งสายบังเหียนเพื่อบังคับให้ม้าพุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง องครักษ์เหล่านี้ไม่กล้าขวางนางเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาไม่ได้ดึงดาบออกจากฝักเพื่อขัดขวางนาง
ยามนี้เองมีเสียงทอดถอนใจเบาๆ ดังขึ้น หลินชิงเวยหันหน้าไปมองเห็นเพียงชายอาภรณ์สีเหลืองสว่างท่ามกลางแสงไฟ รองเท้าสีทองคู่นั้นและลวดลายมังกรห้าเล็บประหนึ่งมีชีวิตชีวา
หลินชิงเวยค่อยๆ มองขึ้นไปตามชายอาภรณ์เห็นใบหน้าของเซียวจิ่น เขาเดินเข้ามาช้าๆ ยืนอยู่ข้างม้าของหลินชิงเวยไพล่มือทั้งคู่ไว้ด้านหลัง เขายืนนิ่งอยู่ที่นั่น ทว่ากลับมีกลิ่นอายแฝงอำนาจบารมีของฮ่องเต้กำจายออกมาอย่างไม่รู้ตัว
สายตาที่เขาทอดมองหลินชิงเวยยังคงอบอุ่นดังเดิม ในแววตาคู่นั้นยังปนเปไปด้วยความอ้างว้างและเจ็บปวดลึกๆ
เซียวจิ่น “ชิงเวย กลับไปกับเจิ้นเถิด”
หลินชิงเวยรู้สึกกดดันจนมิอ
