รักษ์นับไม่ถ้วน จะมีอันตรายได้อย่างไร?” สายตาของเซียวจิ่นเจิดจ้า
คนทั้งสองประสานสายตากันชั่วอึดใจหนึ่ง สุดท้ายยังคงเป็นเซียวจิ่นที่ยอมอ่อนข้อให้ เขาทอดถอนใจดึงหลินชิงเวยเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อยและพูดเสียงเบาว่า “ยามนี้ต่อให้เจ้าไล่ตามไปก็ตามไม่ทันแล้ว เขาออกเดินทางตั้งแต่สองวันก่อน”
ม่านตาของหลินชิงเวยกะพริบถี่ๆ
เซียวเยี่ยน...คนเลวผู้นั้นถึงกับหลอกลวงนาง
“เมื่อเปรียบกับการไล่ตามไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่สู้อยู่ในวังดีๆ รอข่าวคราวจากเสด็จอาเถิด” เซียวจิ่นปลอบโยนนาง “เชื่อว่าเขาจะกลับมาอย่างรวดเร็ว”
เซียวจิ่นพูดอย่างสบายใจเฉิบ หลินชิงเวยกล่าวอย่างไม่เกรงใจ “ฝ่าบาทคงเคยชินกับการที่เขาทำงานถวายชีวิตแทนท่านมาแต่แรกแล้วกระมัง ดังนั้นจึงคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ”
ฝีเท้าของเซียวจิ่นหยุดชะงัก น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ “เจ้าคิดว่าเจิ้นไม่เป็นห่วงเสด็จอางั้นหรือ ชิงเวย ในสายตาของเจ้า เจิ้นเหมือนคนไร้หัวใจเช่นนั้นหรือ”
หลินชิงเวย “หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“เจิ้นเป็นห่วงแล้วอย่างไรเล่า เจิ้นเป็นห่วงเสด็จอาแล้วเขาจะกลับมาทันทีได้หรือไม่ เจิ้นเป็นห่วงเสด็จอาแล้วเขาก็จะไม่ไปทำเรื่องเสี่ยงอันตรายได้หรือไม่ แต่เมื่อมอง
