ละมุนละม่อม ย่อมไม่อาจปะทะกับหมัวมัวที่แข็งแรงประดุจวัวถึงสองคนในเวลาเดียวกันได้
เสียงหัวเราะแหลมสูงของไทเฮาดังขึ้นในยามนี้ “เจ้าไม่ยินยอม เช่นนั้นก็ดี เปิ่นกงจะทรมานเจ้าจนกว่าเจ้าจะยินยอม! จะไม่มีผู้ใดพบว่าเจ้าถูกกักขังอยู่ในสถานที่ใด ต่อให้พวกเขาตรวจค้นตำหนักในทั้งหมดก็ไม่มีทางหาเจ้าพบเด็ดขาด! หลินชิงเวย เปิ่นกงเป็นประมุขดูแลตำหนักในเป็นเวลาหลายปีเช่นนี้ คิดว่าจะเอาชนะเจ้าไม่ได้หรือ?”
หญิงชราผู้นี้เป็นคนโรคจิตอย่างแท้จริง
หากวันนี้ตนถูกนางขังไว้ในห้องลับจริงๆ ย่อมถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างเด็ดขาด ต่อให้เซียวจิ่นมาหาย่อมหานางที่นี่ไม่พบ ขอเพียงไทเฮายืนกรานว่าปล่อยนางกลับไปตั้งนานแล้ว เซียวจิ่นคงจนปัญญาเช่นกัน นางไม่รู้ว่าห้องลับนี้มีอันตรายอะไรรออยู่บ้าง ลำพังเพียงจุดนี้คิดว่าจะยอมถูกกักขังอยู่ในนั้นหรือ น่าขัน!
หลินชิงเวยทำทีคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของนางทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกเกรียว นาทีถัดมานางหันหน้าแล้วโผเข้าไปที่โต๊ะ หยิบกาน้ำชากระเบื้องเคลือบขึ้นแล้วหันกลับมาทุ่มใส่หน้าผากของหมัวมัวทันที
นาทีที่เสียงของเครื่องกระเบื้องแตกร้าวบนหน้าผากของหมัวมัว ส่งผลให้หน้าผากของหมัวมัวปริแตกเป็นปากแผลใหญ่โลหิตอาบใบหน้าทันที เลือดสดๆ ไหลพลั่งออกมา หมัวมัวกุมหน้าผากของตนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด โลหิตนั้นไหลผ่านใบหน้าและกระโปรงของนางอย่างรวดเร็ว ไหลทะลักเข้ามาในดวงตาบด
