เป็นสถานที่งดงามและเพียบพร้อมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง เพื่อเป็นการสร้างแหล่งน้ำสะอาดให้กับสวนไป่โซ่วยังได้ต่อน้ำจากน้ำตกเข้ามา น้ำตกยังแบ่งออกเป็นลำธารเล็กๆ หลายสาย แบ่งให้ไหลออกเป็นสายซ้าย กลาง และขวา สามทิศทาง ยามนี้ข้างๆ สนามหญ้ามีสายน้ำไหลจากลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนล้างมือที่นั่น หลินชิงเวยคิดว่าน้ำในลำธารเย็นเหลือประมาณ นางถึงกับถอดรองเท้าไปเดินในแม่น้ำหลายเที่ยว ชายกระโปรงของนางถูกหยดน้ำที่กระเซ็นโดนเป็นจุดๆ
เซียวเยี่ยนยืนอยู่ริมลำธาร “อย่าดื้อ ควรกลับไปได้แล้ว”
หลินชิงเวยจึงขึ้นมาจากลำธารอย่างหักใจไม่ได้แล้วค่อยๆ สวมรองเท้าเดินตามเซียวเยี่ยนออกไป พวกเขาไม่ได้ใช้เส้นทางที่เดินเข้ามา เซียวเยี่ยนพานางเดินอ้อมในสวนไป่โซ่วรอบหนึ่ง ทัศนียภาพงดงามเหล่านี้ไม่ถูกคนนอกล่วงรู้ เถาวัลย์สีเขียวบนกำแพงขึ้นอย่างอิสรเสรี ดอกไม้ป่าข้างทางประชันขันแข่งกันบานสะพรั่ง อากาศภายในทั้งสดชื่นและชุ่มชื้น ทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้จิตใจผ่อนคลายอย่างที่สุด
เซียวเยี่ยนเดินอยู่ข้างหน้า รูปร่างสูงใหญ่ของเขาเปิดทางให้กับหลินชิงเวย เส้นทางเหล่านี้ไม่มีผู้คนใช้มานานนับปี ด้วยเหตุนี้บนทางเดินจึงมีต้นหญ้าขึ้นคลุมพื้นที่ เซียวเยี่ยนไม่ได้เดินเร็วนัก ทางหนึ่งเดินไป อีกทางหนึ่งใช้ปลายเท้าเหยียบต้นหญ้าเหล่านั้น หลินชิงเวยที่ตามอยู่ด้านหลังจึงเดินไม่ลำบาก
“ก่อนหน้านี้…” เสียงของเซียวเยี่ยนทำลายความเงียบขึ้น
