ับหลั่งน้ำตา
แม่เล้า “เขาเป็นบุรุษเนรคุณคน ยังคิดว่าข้าทำผิดต่อเขากระมัง ฮ่าๆๆ หากมิใช่ด้วยต้องการจ่ายหนี้พนันแทนเขา เขาถูกคนทุบตีปางตาย ข้าจะขายตัวให้ผู้อื่นหรือ เขาสมควรตายแล้ว ตายได้ก็ดี”
ที่แท้เป็นเช่นนี้ หลี่ป้าผู้นั้นน่าจะรักสตรีนางนี้ เพียงแต่เขาติดการพนันไม่มีปัญญาจ่ายหนี้ นางจึงขายตัวชดใช้หนี้ ในขณะที่เขาหมดสติ ดังนั้นเมื่อเขาตื่นขึ้นจึงเข้าใจว่านางเห็นแก่ลาภยศเงินทอง หนีไปกับคนมีเงินเสียแล้ว คิดว่านางทำผิดต่อตนเอง ดังนั้นเมื่อนางถูกขายต่อมายังเมืองหลวง ในหลายปีมานี้หลี่ป้าจึงตามหานางอย่างไม่ยอมเลิกรา
แม่เล้าเองรู้สึกว่าตนเองเสียกิริยาเช่นกัน จึงประคับประคองร่างอรชรอ้อนแอ้นราวกับไร้กระดูกให้นั่งตัวตรง เช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วเปลี่ยนมาเป็นสตรีเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนอีกครั้ง นางกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “ขออภัยจริงๆ เป็นข้าเสียกิริยาแล้ว ข้าควรขอบคุณคุณชายที่นำข่าวดีมาบอกกล่าวกับข้าในวันนี้ ข้าต้องดีใจกับตนเองที่รอดพ้นจากเคราะห์ได้เช่นกัน เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ วันนี้ไม่เก็บค่าน้ำชาคุณชายและคุณชายที่อยู่ในห้องโถงนั้น”
หลินชิงเวย “ขอบคุณ” แม้ปากจะพูดเช่นนี้แต่ยังวางทองคำขนาดเท่าเม็ดถั่วไว้บนโต๊ะเม็ดหนึ่ง “นี่เป็นเงินรางวัลของฝูอวี้”
ฝูอวี้เห็นเช่นนั้นแล้วรู้สึกไม่สบายใจยิ่ง “ไม่ ไม่ต้อง…”
แม่เล้ากลับหัวเราะเสียงใส “อวี้เอ๋อร์ ไฉนจึงไม่รู้ความเช่นนี้เล่า เงินรางวัลที่ให้เจ้าก็เก็บขึ้
