นมา ผู้ใดกันรังเกียจว่าเงินมาก ยังไม่รีบขอบคุณคุณชายอีก”
“ฝูอวี้ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยมองฝูอวี้แวบหนึ่งแล้วมองแม่เล้า แม่เล้าผู้นี้เป็นคนเห็นแก่ไมตรี ดูออกว่านางไม่สนใจทองคำเล็กน้อยบนโต๊ะนั้น ดูแล้วไม่ใช่คนเห็นเงินแล้วตาโต และคงไม่หักเงินของฝูอวี้มากมายนัก
หลินชิงเวยลุกขึ้นจะจากไป แม่เล้าพูดอีกว่า “คุณชายจะไปแล้ว จดจำไว้ว่าต้องดูแลคุณชายที่อยู่ข้างล่างให้ดี เวลาเพียงชั่วครู่บรรดาแม่นางในหอของข้าแทบจะใช้วิธีการที่พวกนางมีทั้งหมดแล้ว หากท่านยังละเลยอีกจะทำให้ส่งผลกระทบต่อการค้าในหอของข้า ต่อไปบุรุษที่ละกิเลสเช่นนี้ หอวสันตฤดูของพวกเราไม่ต้อนรับสักนิด”
หลินชิงเวยออกจากห้องยืนมองลงไปจากราวบันได เห็นเซียวเยี่ยนยังคงนั่งอยู่ที่นั่น ร่างของเขาแผ่กระจายรังสีเย็นเยียบออกมาราวกับสามารถแช่แข็งคนได้ในระยะสามฉื่อ แม้ว่าแม่นางงดงามทั้งหลายมีใจ แต่เมื่อได้รับความเย็นชากลับมาครั้งแล้วครั้งเล่าจึงไม่กล้าวู่วามบุ่มบ่ามอีก ได้แต่มองเขาไกลๆ
หลินชิงเวยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นางได้แต่เดินลงไปในห้องโถงใหญ่แล้วลากน้ำแข็งก้อนใหญ่ออกไป
เมื่อออกมาข้างนอก จึงรู้สึกว่าเงียบสงบกว่าข้างในไม่น้อย บรรยากาศรอบตัวก็สดชื่นขึ้นมาก หลินชิงเวยยืนเอามือเท้าเอวและถอนหายใจยาวๆ อยู่ใต้ต้นหลิ่ว นางเห็นเซียวเยี่ยนจูงม้ามา บนหลังของม้าหนุ่มมีล่วมยาอยู่ใบหนึ่ง อาภรณ์สีเขียวปลิวสะบัดไปมา พระจันทร์บนศีรษะส่องแสงจางๆ
