เหมือนกำลังสอบถามชาวบ้านที่อาศัยอยู่ติดกันเพื่อถามถึงผู้ตายเมื่อวานนี้
มองเขาเห็นเขาแต่ไกล ผิวพรรณดำคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อมันเยิ้ม มือขวากุมดาบประจำตัวข้างเอวอย่างเคยชิน หลินชิงเวยหรี่ตาลง คนผู้นี้เป็นคนบ้างาน…จริงๆ หรือ
มือปราบหลิวก้าวขึ้นมาข้างหน้า ยกมือขึ้นแสดงคารวะ “ถวายคำนับเซ่อเจิ้งอ๋อง คารวะคุณ…ชายหลิน”
หลินชิงเวยพูดยิ้มๆ “ใต้เท้าหลิวมาสืบคดีที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ ช่างมีความเป็นมืออาชีพไม่สามัญจริงๆ ทำให้คนเลื่อมใสนัก”
มือปราบหลิวพูดเสียงแข็ง “คุณชายหลินกล่าวชมเกินไปแล้ว นี่เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของข้าน้อย”
“มาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้า ท่านตรวจพบอะไรบ้างหรือไม่?”
ตามที่มือปราบหลิวได้ตรวจสอบ พบว่าผู้ตายเป็นสตรีสกุลเจียง นามว่า เจียงหมิงจู คนงดงามสมชื่อ นับได้ว่าเป็นสตรีโฉมงามที่สุดในถนนสายนี้
เดิมนางไม่ใช่คนในเมืองหลวง แต่เป็นหญิงชาวบ้านจากชนบทนอกเมืองนางหนึ่ง สามีของนางก็คือทำงานอยู่ในเมืองซึ่งก็คือบุรุษที่ถูกจับกุมตัวเมื่อคืน พวกเขาพบกันโดยบังเอิญต่อมาจึงจับพลัดจับผลูแต่งมาเป็นภรรยาของเขา
เมื่อเอ่ยถึงเจียงหมิงจูชาวบ้านละแวกนั้นล้วนมีท่าทีส่ายหน้าและทอดถอนใจไปตามๆ กัน สามีของนางสวี่ฮ่าวเฉียงเป็นคนซื่อสัตย์ขยันทำงาน เขารักเจียงหมิงจูอย่างยิ่ง ด้วยความรักและเอ็นดูภรรยา มีของอร่อยต้องให้ภรรยากิน มีเงินก็ต้องให้ภรรยาใช้ เขารู้ว่าเจียงหมิงจูเป็นสตรีรักสวยรักงามคนหนึ่ง จึงมักจะออ
