ย ข้าไว้ใจเจ้า เจ้าจะต้องดูแลฮ่องเต้และซินหรูของข้าให้ดีเล่า ห้ามให้ใครก็ตามโดยเฉพาะไทเฮามาสร้างความลำบากใจให้กับซินหรู หาไม่แล้วเมื่อข้ากลับมาข้าจะตัดขาของเจ้าข้างหนึ่ง”
เสี่ยวฉี “…”
หลินชิงเวยไม่สะดวกที่จะออกไปข้างนอกพร้อมกับเซียวเยี่ยนในสถานะของเจาอี๋ ก่อนออกจากวังนางจึงสวมอาภรณ์ของบุรุษชุดหนึ่ง เส้นผมยาวสลวยของนางถูกมุ่นมวยขึ้นไปเสียบด้วยปิ่นอันหนึ่ง แม้ดูไปแล้วราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ก็เป็นการแต่งกายของคุณชายน้อยหน้าตาคมขำคนหนึ่ง
ทั้งสองคนขี่ม้าเร็วตัวเดียวกันโผนทะยานออกจากวังหลวง เร่งเดินทางทั้งคืนเพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนว่าการ
ท่านเจ้าเมืองพร้อมด้วยมือปราบสองนายยืนรอรับอยู่หน้าประตูใหญ่ เมื่อเห็นเซียวเยี่ยนมาถึงจึงรีบก้าวขึ้นข้างหน้าเพื่อแสดงคารวะ “กระหม่อมถวายคำนับเซ่อเจิ้งอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวเยี่ยนหันไปอุ้มหลินชิงเวยลงมาจากหลังม้า แล้วพูดกับท่านเจ้าเมืองเนิบๆ “ใต้เท้าสวีไม่ต้องเกรงใจ”
ท่านเจ้าเมืองหันไปมองหลินชิงเวยแล้วถามอีกว่า “บังอาจถามเซ่อเจิ้งอ๋อง ท่านนี้คือ…”
หลินชิงเวยตอบ “ข้าเป็นผู้ติดตามคนสนิทของเซ่อเจิ้งอ๋อง คารวะใต้เท้าสวี”
ท่านเจ้าเมืองและมือปราบทั้งสองนายต่างตะลึงงัน ผู้ติดตามคนสนิทคนนี้ถึงกับขี่ม้าตัวเดียวกับเซ่อเจิ้งอ๋องของราชวงศ์ได้หรือ? อีกทั้งดูท่าทางบอบบางของผู้ติดตามคนสนิทแล้ว ริมฝีปากสีแดงสดฟันขาวสะอาด อ่อนเยาว์ราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ เซ่อเจิ้งอ๋องนำคนผู้ต
