บๆ ระหว่างข้าและหลินเสวี่ยหรง เจ้าเจ็บปวดเสียจนอยู่มิสู้ตาย แสดงให้เห็นว่าในใจของเจ้ายังคงรักข้ามาก”
หลินชิงเวยพูดเย็นชา “ท่านพูดอะไรของท่าน มีเพียงท่านมองผิดไปได้หรือ ข้าตาบอดไม่ได้หรือไร? ชิ ยังถึงกับอยู่มิสู้ตาย ไม่เห็นหรือว่ายามนี้ชีวิตของข้ามีความสุขกว่าผู้ใด?” เมื่อก่อนหลินชิงเวยเป็นอย่างไรนางไม่รู้ เมื่อก่อนหลินชิงเวยอาจจะรักบุรุษผู้นี้มากจริงๆ ก็เป็นได้กระมัง ดังนั้นความเจ็บปวดที่ถึงขีดสุดนั้นจึงทำให้นางเข้ามาแทนในร่างนี้ได้
แต่ต่อให้นับว่านางตาบอด นางก็ไม่มีทางเห็นเซียวอี้อยู่สายตานี่นา!
หลินชิงเวยพูดอีกว่า “ที่จริงท่านไม่ได้มองผิดไป ท่านดูสิน้องเสวี่ยหรงดีเพียงนั้น คนต่ำช้าอยู่กับคนต่ำช้าเหมาะสมเพียงใด ท่านสองคนล้วนเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างจริงหรือไม่?”
เซียวอี้กุมข้อมือของหลินชิงเวย เขาถามว่า “สมมติว่าเลือกได้ใหม่อีกครั้ง…”
หลินชิงเวยไม่รอให้เขาพูดจบก็ขัดคำพูดของเขา “ข้าจะต้องทิ้งท่านก่อนที่ท่านจะทิ้งข้าแน่นอน”
เซียวอี้ “…” ให้ตายสิ เขาพลันรู้สึกว่าเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้เสียไปอย่างไม่คุ้มค่าแม้แต่น้อย
หลังจากพันแผลให้เซียวอี้แล้วหลินชิงเวยให้ยาส่วนหนึ่งเอาไว้โดยวางไว้บนโต๊ะ นางให้เซียวอี้กินยาลดไข้สองเม็ดแล้วหันมาพูดเรียบๆ ว่า “ยาเหล่านี้ข้าจะให้ไว้ที่นี่ ต่อไปใช้ยาเหล่านี้เปลี่ยนยาเป็นพอ ยังช่วยให้ท่านประหยัดเงินได้ไม่น้อย”
“เจ้าไม่มาด้วยตนเอง?” เซียวอี้ขมวดคิ้วไม่พอใจอย่าง
