าม
เสี่ยวเอ้อร์ที่เก็บป้ายร้ายหันมาดู ภายใต้แสงสว่างจากโคมไฟหน้าร้านเขาเห็นชายหนุ่มสูงศักดิ์คนหนึ่งอยู่บนหลังม้า ในอ้อมกอดยังมีสตรีโฉมงามท่าทางเกียจคร้านคนหนึ่ง จึงได้แต่ตกตะลึงลืมไปว่าควรทำอย่างไร
โดยส่วนใหญ่ลูกค้าที่มาร้านสุราในยามดึกล้วนมิใช่คนมีเงิน สุราของที่นี่ไม่ใช่สุราชั้นดีแต่อย่างใด สถานที่แห่งนี้ดูไปแล้วไม่ได้สะอาดสะอ้านเฉกเช่นหอสุราที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ทำเลทอง ผู้ที่มาเยือนร้านสุราเหล่านี้ล้วนเป็นคนจากสามลัทธิเก้าอาชีพ[1] ไหนเลยจะมีลูกค้าผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ เสี่ยวเอ้อร์ดูจากอาภรณ์ของคนทั้งคู่ก็รู้ได้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ
แม้หลินชิงเวยจะอยู่ในอาภรณ์ของคุณชายน้อย แต่โทษไม่ได้ที่เสี่ยวเอ้อร์จะมองออกว่านางเป็นสตรี ด้วยยามนี้นางปล่อยผมสยายลงมา ปิ่นปักผมของนางร่วงหล่นไปที่ใดไม่รู้ ปรากฏให้เห็นใบหน้างดงามจับตาจับใจ
เสี่ยวเอ้อร์ไม่รู้ว่าคนทั้งสองเพียงแค่เดินผ่านมาทางนี้หรือจะเข้ามาที่ร้านเพื่อดื่มสุรา จึงได้แต่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างทึ่มทื่อ
หลินชิงเวยร้องออกมาด้วยความยินดี “พี่ชาย ที่นี่ยังมีเนื้อย่างอีกหรือไม่?”
“มี มี!” เสี่ยวเอ้อร์ถาม “ลูกค้าทั้งสองดื่มสุราหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยลงจากหลังม้า เขาจูงม้าไปผูกไว้แล้วจึงเดินเข้ามาในร้านสุราพร้อมกัน หลินชิงเวยังพูดอีกว่า “เช่นนั้น เจ้านำเนื้อย่างหนึ่งร้อยไม้และเหล้าสาเกหนึ่งกามาให้พวกเราก่อน”
เสี่ยวเอ้อร์มีท่าทีลำบากใจ “
