ชาติที่แล้ว การมองเห็น การดม การถาม ทั้งหมด…โรคจิตจริงๆ
ทุกคนล้วนตั้งตัวไม่ติด ราวกับทุกคนใจสลาย ด้วยใครๆ ต่างคิดว่าปี้หลิงเพิ่งจะตายในเรือนหลังเล็กนั้น ไม่ได้คิดถึงจุดนี้มาก่อน จะมีใครไปสูดดมกลิ่นอย่างจริงจัง คิดไม่ถึงว่าจะตายมาวันสองวันแล้ว
เมื่อหลินชิงเวยได้กล่าวย้ำ ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่ยินยอมไปดอมดมทั้งสิ้น ทว่าทุกคนกลับอดที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อแยกแยะถึงความแตกต่างอย่างละเอียด หลังจากนั้น–ต่างอยากอาเจียนด้วยความสะอิดสะเอียน!
ไม่รู้เป็นเพราะอุปทานจากความคิดหรือมีเรื่องเช่นนั้นจริงๆ หลังจากหลินชิงเวยชี้ชัดให้ทุกคนกระจ่างแจ้ง สีหน้าของคนทั้งหมดในตำหนักล้วนซีดขาวจนเกือบเขียว
สีหน้าของไทเฮาในยามนี้ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใด “เหลวไหลทั้งเพ! เจ้าพูดว่าสองวันก่อนหน้านี้นางก็ตายแล้ว หรือคนตายคนหนึ่งยังเดินเหินไปมาเองได้หรือ พูดจาเองได้หรือ? คนของตำหนักคุนเหอเห็นนางเดินเข้ามากับตา ล้วนได้ยินนางพูดจาบอกว่ารู้ว่าผู้ใดคือฆาตกร เป็นเพราะเจ้ากลัวว่านางจะเปิดโปงเจ้าเป็นแน่ ดังนั้นจึงได้สังหารคนเพื่อปิดปาก! ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้หลายวันปี้หลิงยังได้มาพบเจ้าที่ตำหนักคุนเหอ!”
หลินชิงเวยไม่ได้ตอบคำถาม นางคร้านจะมานั่งถกเถียงปัญหาเรื่องวิชาการและความเป็นมืออาชีพกับหญิงสติฟั่นเฟือนคนหนึ่ง
แต่เซียวจิ่นและเซียวเยี่ยนล้วนอยู่ที่นี่ซินหรูจึงมีความกล้าขึ้นมาเล็กน้อยจึงเอ่ยออกไปอย่างปากไวว่า “วันนั้นพี่สา
