วพบปี้หลิงก็ด้วยเรื่องการตามหาตัวฆาตกรเจ้าค่ะ พี่สาวพบหนอนตัวหนึ่งในร่างกายของจ้าวเฟย เดิมทีให้ปี้หลิงนำหนอนตัวนั้นไปมอบให้กับเซ่อเจิ้งอ๋อง หนอนตัวนั้นเลื้อยไปหยุดหยู่ที่ใดก็รู้ได้ว่าฆาตกรอยู่ที่ใด ไหนเลยจะรู้ว่าปี้หลิงกลับถูกพิษนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพี่สาวเจ้าค่ะ!”
เซียวเยี่ยนที่เงียบขรึมมาตลอดเอ่ยปากขึ้นในที่สุด “เปิ่นหวางไม่ได้รับสิ่งของใดๆ จากปี้หลิงทั้งสิ้น”
หลินชิงเวย “ดังนั้นปี้หลิงจึงมานอนอยู่ตรงนี้” นางขยับคอไปมาและพูดอีกว่า “ส่วนเรื่องที่เหตุใดคนตายจึงเดินเหินและพูดจาได้ ใต้หล้าอันกว้างใหญ่นี้มีเรื่องราวมหัศจรรย์มากมาย ยามนี้มาดูกันว่าด้วยสาเหตุใด”
พูดแล้วหลินชิงเวยก็ใช้มีดเล่มบางในมือของตนกรีดลงบนผิวของปี้หลิง เปิดผิวหนังของปี้หลิงออกอย่างง่ายดาย …
หลินชิงเวยใช้มีดเขี่ยหนอนตัวหนึ่งในนั้นออกมา แล้วโยนมันเข้าไปในขวดกระเบื้อง
บรรยากาศในขณะนั้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดทั้งยังน่าสะอิดสะเอียน แต่สีหน้าหลินชิงเวยกลับไม่เปลี่ยนสักนิด “หนอนชนิดนี้เมื่อก่อนไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่ข้าคิดว่าเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเกี่ยวข้องกับมัน พวกท่านดู หนอนรู้ทิศทางดียิ่งทันทีที่ฟักออกมาเป็นตัวก็จะเลื้อยไปทางด้านนอกประตู นี่เป็นหนอนที่มีคนเลี้ยงไว้”
ขณะที่มันกำลังจะเลื้อยไปถึงปากประตู ขันทีคนหนึ่งตกใจจนขาอ่อนยวบแต่ยังคงกัดฟันข่มใจยกเท้าขึ้นหมายจะเหยียบพวกมันให้มอดม้วย
“อย่าขยับ” หลิน
