ะลำคอของหลินชิงเวย หลินชิงเวยเอนกายหลบไปทางด้านหลังอย่างไม่ต้องหยุดคิดทันที รอยยิ้มของเซียวจิ่นเลือนหายไป “เจ็บหรือไม่?”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเป็นห่วงเพคะ ไม่เจ็บเท่าใดแล้วเพคะ”
“มือสังหารผู้นั้นช่างกำเริบเสิบสานนัก ลอบสังหารเจิ้นไม่สำเร็จยังคิดจะลอบสังหารเจ้า” เซียวจิ่นเอ่ยขึ้นอย่างสงบ ในแววตาของปรากฏความขุ่นมัวระลอกหนึ่งอย่างเคยชินทว่าเพียงครู่เดียวก็เลือนหายไป
หลินชิงเวยเอ่ยอย่างใคร่ครวญ “ครั้งนี้น่าจะไม่ใช่ฝีมือของผู้บุรุกนอกวังหลวงกระมัง ฝ่าบาท เมื่อน้ำมาถึงสะพานแล้วย่อมตรงได้เอง พระองค์ไม่ต้องร้อนใจเกินไปเพคะ”
เซียวจิ่นตกตะลึง
หลินชิงเวยกะพริบตาปริบๆ ยิ้มให้เขา “พระองค์รู้ว่าหม่อมฉันกำลังพูดอะไรเพคะ”
ถูกต้อง เมื่อสักครู่เขาก็เริ่มระแวงสงสัยว่าเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือของเซี่ยนอ๋อง รวมไปถึงเรื่องที่เซ่อเจิ้งอ๋องพบมือสังหารนอกวังหลวง เรื่องเขาถูกลอบสังหาร และเรื่องที่หลินชิงเวยพบมือสังหาร ล้วนเป็นแผนการที่เซี่ยนอ๋องวางไว้ ขอเพียงสังหารพวกเขาคนใดคนหนึ่งสำหรับเซียวจิ่นแล้วล้วนถือเป็นการสูญเสียอันยิ่งใหญ่
เขารู้แต่แรกแล้วว่าเซี่ยนอ๋องมีใจคิดคดทรยศ ทว่ากลับหาหลักฐานไม่ได้ตลอดมา เขารู้ว่าตนเองมิอาจรีบร้อน ยิ่งเขาใจร้อนมากเท่าใดก็จะทำให้ผู้อื่นมองออกว่าเขาต้องการกำจัดเซี่ยนอ๋องด้วยความทุรนทุรายมากเท่านั้น
ยามนี้กระทั่งหลินชิงเวยก็ยังมองออก หากถูกเซี่ยนอ๋อง
