คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ฝ่าบาทเป็นท่านหมอหรือเพคะ จะช่วยหม่อมฉันดู?” ปากพูดเช่นนี้ทว่าตัวคนยังคงเดินเข้าไป
เซียวจิ่นยกแขนของนางขึ้น “เจ็บหรือไม่?”
“เจ็บเล็กน้อยเพคะ แต่พักฟื้นสองวันก็ดีขึ้นแล้ว ใช้ความเจ็บปวดจากบาดแผลภายนอกเล็กน้อยนี้แลกกับสิ่งของประทานมากมายของฝ่าบาท หม่อมฉันคิดว่าคุ้มแล้วเพคะ”
“สิ่งของประทานมากกว่านี้ก็เปลี่ยนแขนที่สมบูรณ์ข้างหนึ่งกลับมาให้ชิงเวยไม่ได้” เซียวจิ่นยังคงมองและขมวดคิ้วด้วยท่าทางกล่าวโทษตนเอง “เมื่อคืนหากมิใช่เจ้าสละชีวิตช่วยชีวิตเจิ้น เจิ้นล้วนไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง เป็นเจ้าใช้ชีวิตของตนไปเสี่ยงอันตรายจึงแลกความปลอดภัยของเจิ้น”
เด็กน้อยคนนี้ช่างรู้จักสำนึกบุญคุณและเป็นกังวลยิ่งนัก หลินชิงเวยกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “หากฝ่าบาทยังรู้สึกผิดก็มอบโสมอายุห้าร้อยปีให้หม่อมฉันอีกสักต้นก็ได้เพคะ”
เซียวเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้างกล่าวอย่างมีโทสะ “ต้นเดียวที่มีอยู่ในวังหลวงได้ให้เจ้าไปแล้ว เจ้ายังไม่พอใจอีก?”
เมื่อระลึกถึงว่าโสมเพียงต้นเดียวที่มีอยู่ในวังหลวงตกลงไปอยู่ในไหสมุนไพรแล้ว หลินชิงเวยเต็มไปด้วยความรู้สึกปวดใจ นางกล่าวว่า “ท่านจะรู้อะไร ข้าดูเหมือนคนไม่รู้จักพอหรือไร?”
เซียวจิ่นยิ้มอ่อนโยน “เจิ้นจำได้ว่าในวังยังมีโสมอายุร้อยปีอีกสองต้น อีกประเดี๋ยวให้เจ้าก็แล้วกัน”
หลินชิงเวยควบคุมสติอารมณ์ได้แล้วจึงกล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ เช่นนี้หม่อมฉันย่อมต้องหายดีอย
