ียวยาวขาวสะอาด
หลินชิงเวยเข้ามาแล้วเขาก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา หลินชิงเวยเดินไปเปิดหน้าต่างด้านข้างให้อากาศสดชื่นพัดเข้ามาในห้อง เพื่อระบายกลิ่นอายจากเครื่องประทินโฉมของสตรีออกไป
เซียวเยี่ยนถามขึ้นเนิบๆ “ไปไหนมา?” ในน้ำเสียงนั้นมีทั้งความเหนื่อยล้าและแหบพร่า ได้ยินแล้วเกียจคร้านยิ่งนัก เหมือนถูกกรงเล็บของแมวสะกิดให้รู้สึกคันยุบยิบ
หลินชิงเวยตอบ “ไม่ได้ไปที่ใด ออกไปเดินเล่นเท่านั้น”
“ต่อไปหากพบไทเฮา เจ้าหลีกเลี่ยงได้ก็พยายามหลีกเลี่ยงเถิด”
“ท่านเป็นห่วงข้า?” หลินชิงเวยลากเสียงสูงขึ้นเบาๆ ในน้ำเสียงนั้นแยกแยะไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์ใด นางหิ้วล่วมยาของตนเข้ามาแล้วนั่งแปะลงบนพื้นข้างเตียงเซียวเยี่ยน
นางมองดูนิ้วมือบวมเบ่งของตนเอง แล้วจึงหยิบขี้ผึ้งชนิดเย็นมาทาปลายนิ้วของตนก่อน
เซียวเยี่ยนมองเห็นแล้วเช่นกันทว่ากลับไม่ได้ถามอันใด ดูเหมือนยิ่งเขาถามมาก หลินชิงเวยก็จะยิ่งคิดว่าเป็นเพราะเขาเป็นห่วงนาง
ทายาที่นิ้วมือแล้วหลินชิงเวยก็รวบกระโปรงของตนขึ้นมาต่อหน้าเซียวเยี่ยนอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง นางดึงขากางเกงขึ้นมานวดคลึงหัวเข่าของตน
หัวเข่ากลมมนขนาดเล็กกะทัดรัดบวมแดงทั้งยังผิวหนังถลอกออกชั้นหนึ่ง
เห็นได้ว่าก่อนหน้านี้หมัวมัวบังคับให้หลินชิงเวยคุกเข่าได้ใช้เรี่ยวแรงมากมายเพียงใด
นางทางหนึ่งทายาให้ตนเอง อีกทางหนึ่งก็ร้องซี๊ดๆ ด้วยความเจ็บจากบาดแผล “ไทเฮาเข้ามาพูดอันใดกับท่านเจ้าคะ?”
หนังสือในมือของเซีย
