เล็กน้อย แขนเสื้อกว้างนั้นปลิวสะบัดตามแรงลม ท่วงท่าในการเดินเหินของเขางดงามราวกับไก่ตัวผู้ ให้ความรู้สึกเจ้าชู้เสเพลหาใดเปรียบ
หลินชิงเวยมองแล้วแอบขบฟันแน่น คนชั่วช้าครั้งก่อนเจ้าหนีรอดไปได้อย่างง่ายดาย ครั้งนี้เจ้ายังรนหาที่เอง วันนี้ข้าจะตุ๋นพวกเจ้าลงในหม้อเดียวกัน
คนที่กำลังเดินเข้ามาในคลองจักษุนั้นไม่ใช่เซียวอี้แล้วจะเป็นใครได้อีก
เซียวอี้เห็นหลินเสวี่ยหรงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นจึงหรี่ตาลาถามว่า “พวกเจ้ารังแกเสวี่ยหรงที่เป็นสตรีบอบบางนางหนึ่ง ทำเช่นนี้ช่างไร้คุณธรรมยิ่งนัก”
ครานี้หลินเสวี่ยหรงยินดีปรีดาออกนอกหน้า ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เสแสร้งแกล้งทำให้ปรากฏบนใบหน้าของนางยิ่งน่าสงสารขึ้นไปอีก “ท่านอ๋อง ท่านมาแล้ว…”
เซียวอี้ประคองหลินเสวี่ยหรงขึ้นมาโอบกอดไว้ “มีเรื่องอันใดพูดจากันดีๆ ไม่ได้ เสวี่ยหรง อย่าร้องไห้ ร้องไห้จนหัวใจข้าจะแตกสลายแล้ว”
หลินชิงเวยขนลุกเกรียวไม่มีกะจิตกะใจจะรั้งอยู่ที่นี่อีกต่อไป “เซี่ยนอ๋องถนอมพฤกษาอาลัยหยก อีกทั้งยังมีความรักหวานชื่นกับน้องเสวี่ยหรง คงไม่รบกวนช่วงเวลาความรักอันดูดดื่มระหว่างท่านทั้งสอง”
ไม่รอให้เซียวอี้และหลินเสวี่ยหรงได้เอ่ยวาจาสักประโยคสองประโยค หลินชิงเวยหันกายแล้วเดินจากไปทันที เซียวเยี่ยนมองเซียวอี้และหันไปมองหลินเสวี่ยหรงจากนั้นหันกายเดินจากไปเช่นกัน
หลินเสวี่ยหรงยังคงร่ำไห้อยู่ในอ้อมกอดของเซียวอี้ กล่าวตัดพ้อว่า “เมื่อสักครู่หากท่านอ๋
