ถ ใครเล่าจะไม่ชมชอบ เพียงแต่นางเสมือนบุปผาที่มีเจ้าของแล้ว คุณหนูรองไม่ใช่เพิ่งจะหมั้นหมายกับเซี่ยนอ๋องหรอกหรือ คนทั้งสองเหมาะสมกัน บุรุษมากความสามารถ สตรีงามพร้อม”
หลินชิงเวยกลอกนัยน์ตาไปมา กล่าวด้วยความยินดีว่า “ที่แท้เป็นเช่นนี้ เมื่อสักครู่เพียงแต่หยอกล้อป้าสะใภ้และน้องสาวเล่นเท่านั้น พวกเจ้าอย่าได้ถือสาเอาความอันใดกับข้า”
ต่อมาเซียวเยี่ยนซึ่งเป็นแขกฝ่ายบุรุษ จึงต้องไปรวมกับแขกฝ่ายบุรุษคนอื่นๆ หลินชิงเวยย่อมต้องอยู่ท่ามกลางสตรีช่างซุบซิบนินทากลุ่มนี้
เท้าซ้ายของเซียวเยี่ยนเพิ่งจะก้าวออกไป ที่เขานำไปด้วยคือสายตาหลงใหลคลั่งไคล้ของบรรดาสตรี บางคนลอบถอนใจกับตนเอง “เซ่อเจิ้งอ๋องรูปงามจริงๆ”
รูปงามหรือ ก็รูปงามนะ หลินชิงเวยมองเงาร่างด้านหลังของเขา แต่อุปนิสัยกลับแย่
ฮูหยินท่านหนึ่งเอ่ยวาจาอย่างมิเกรงใจขึ้นว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียงยามนี้เรียกจ้าวฮูหยินว่าป้าสะใภ้ เกรงว่าหลังจากวันนี้ต้องเปลี่ยนคำเรียกเป็น ท่านแม่ แล้ว”
จ้าวซื่อกล่าวยิ้มๆ อย่างขัดเขิน “หลี่ฮูหยิน ท่านกำลังล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?”
หลี่ฮูหยินท่านนั้นกล่าวว่า “นี่ไหนเลยจะเป็นการล้อเล่น จ้าวฮูหยินคือประมุขฝ่ายหญิงของจวน เพียงแค่รอให้ใต้เท้ามหาเสนาบดีเอ่ยปากบอกรับจ้าวฮูหยินเป็นภรรยาเอกเท่านั้น”
หลินเสวี่ยหรงมองหลินชิงเวยด้วยแววตาได้ใจ นางกล่าวว่า “เมื่อวานเตียเตียไม่ใช่ยังเอ่ยว่า วันนี้จะพูดถึงเรื่องนี้หรือเจ้าคะ”
ฮูหยินที่อยู่
