ิดประตูท้องพระคลัง สิ่งของล้ำค่าหายากนับไม่ถ้วนอยู่ในนั้น ดวงตาของหลินชิงเวยทอประกายในชั่วพริบตา สิ่งของล้ำค่าที่อยู่ในนั้นเพียงชิ้นเดียวก็ร่ำรวยได้แล้ว!
นางมองไปทางซ้ายทีทางขวาที ยังไม่ลืมที่จะยื่นมือไปสัมผัสสักครั้งสองครั้ง เซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท เจ้าเลือกสิ่งของมาชิ้นหนึ่งเป็นพอ”
เลือกไปเลือกมาหลินชิงเวยรู้สึกว่านางเลือกจนตาพร่า หยกเนื้อดีที่อยู่ภายใน ล้วนเป็นสิ่งของชั้นดีเลิศไร้ตำหนิ เงินทองเหล่านั้นดูแล้วไร้รสนิยมยิ่งนัก
“สิ่งของในนี้ไม่ว่าจะมีเป็นสิ่งของล้ำค่าหรือไม่ แล้วแต่ข้าเลือก?”
“อื้อ”
“เช่นนั้นข้าสามารถเลือกสิ่งของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง จากนั้นเปลี่ยนเป็นสิ่งของไม่ล้ำค่าสองชิ้นได้หรือไม่?”
“…”
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยกำลังลูบไล้ไม้คทาหยกหรูอี้ชิ้นหนึ่ง แล้วหันไปลูบไล้ไม้คทาทองคำหรูอี้ทองคำอีกชิ้นหนึ่ง “อย่างเช่นเดิมทีข้าคิดจะเลือกไม้คทาหยกชิ้นนี้ แต่เปลี่ยนเป็นไม้คทาทองคำสองชิ้นได้หรือไม่?”
หลินชิงเวยหันกายกลับมา ไหนเลยจะคิดว่าเซียวเยี่ยนยืนอยู่ใกล้แผ่นหลังนางถึงเพียงนั้น นางก้าวถอยหลังทันทีจึงชนเข้ากับโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง นางเอ่ยขึ้นด้วยสายตาเย็นชา “ท่านเข้าใกล้ข้าเช่นนี้ทำอันใดกัน?”
เซียวเยี่ยนมองไม้คทาทองคำในมือของนาง “เจ้าคิดจะเก็บไว้เองชิ้นหนึ่ง?”
หลินชิงเวยกล่าว “ท่านผู้เฒ่าฉลองวันเกิด มอบไม้คทาหยกให้กับเขาเกรงว่าเขาจะไม่มีวาสนาได้ครอบครอง หล
