นจะขึ้นเงินเดือนให้เจ้า”
ลานประหารซึ่งเป็นสถานที่ลงทัณฑ์เหล่าขุนนางอยู่ประตูเจิ้งเสวียน ที่นั่นในทุกๆ ยามอู่ ดวงตะวันที่สาดส่องลงมาทำให้เงาที่เกิดขึ้นสั้นที่สุด เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความชอบธรรม ด้วยเหตุนี้มแเซียวจิ่นกล่าวว่าตนเองต้องการออกไปจากตำหนัก ทว่ากลับมิได้ออกจากวังหลวงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยมากนัก
หาไม่แล้วหากพาเขาออกไปเดินเล่นบนถนนนอกวัง อาจพบกับมือสังหารได้โดยบังเอิญ ศีรษะของหลินชิงเวยก็ไม่ต้องรักษาไว้แล้ว
มาถึงประตูเจิ้งเสวียนเมื่อมองออกไป ลานจัตุรัสโล่งอันกว้างใหญ่ บันไดภายในประตูเจิ้งเสวียน ราวบันไดหินล้วนให้ความรู้สึกเคร่งขรึม มุมที่ประทับที่ตั้งตระหง่านอยู่บนที่สูงนั้นยิ่งให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่เกรียงไกรและทรงพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่
และอีกด้านหนึ่งของบันไดหินของบนลานจัตุรัส ด้านล่างมีนักโทษคุกเข่าอยู่เป็นแถว พวกเขาสวมชุดนักโทษสีขาว ข้างกายของนักโทษมีมือเพชฌฆาตรูปร่างกำยำแบกดาบไว้บนหลังส่องประกายวาววับอยู่ทุกคน
นักโทษเหล่านั้นตั้งแต่หัวแถวไปจนถึงท้ายแถว อายุมากที่สุดราวๆ หกเจ็ดสิบปี อายุน้อยที่สุดราวๆ หกเจ็ดขวบ บรรยากาศภายในลานประหารเยียบเย็น
“ฝ่าบาทเสด็จ–”
เซียวเยี่ยนในฐานะของขุนนางผู้ตัดสินโทษในคดีนี้ กำลังยืนอยู่ในตำแหน่งตรงกลาง เขาอยู่ในอาภรณ์ชุดขุนนางสีม่วง เส้นผมสีดำราวกับน้ำหมึกของเขาถูกรัดตรึงด้วยเกี้ยวหยกสีเขียวอ่อน สีหน้าท่าทางที่ปรากฏบนใบหน้าเต็มไปด้วยความเ
