ยือกเย็น คมสันทว่าแข็งแกร่ง
เมื่อได้ยินเสียงขันทีร้องขาน ใบหน้าของเซียวเยี่ยนปรากฎให้เห็นความประหลาดใจ
เขาหันกลับไปมองและพบว่าท่ามกลางขบวนของขันที เซียวจิ่นกำลังถูกยกเข้ามา บรรดาขุนนางและเหล่าองครักษ์ที่อยู่ในลานประหารต่างพากันคุกเข่าเพื่อรับเสด็จ
ทว่าเซียวเยี่ยนกลับยืนขึ้นมา ยังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกายเขา ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้ม กล่าวขึ้นอย่างไม่ประสงค์ดีว่า “ครานี้ท่าจะสนุก”
เซียวเยี่ยนเดินลงไป เซียวจิ่นลงมาจากเสลี่ยงมังกร ถูกประคองให้นั่งลงบนเก้าอี้รถเข็นของเขา เก้าอี้รถเข็นถูกเข็นโดยหลินชิงเวย หลินชิงเวยอยู่ในอาภรณ์ของขันทีน้อย รูปร่างของนางเล็กแบบบางอย่างยิ่ง ผิวพรรณของนางทั้งขาวและส่องประกายอ่อนเยาว์ประดุจดอกหลี
เซียวเยี่ยนมองเซียวจิ่น สายตาของเขาเลื่อนขึ้นตกลงบนร่างของหลินชิงเวย เขามองเพียงแวบเดียวก็จดจำหลินชิงเวยได้ในทันที ดวงตาหงส์คู่นั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ความเกรี้ยวกราดที่เขาไม่เคยมีต่อหลินชิงเวย
ความเกรี้ยวกราดที่แล้วๆ มานั้นเป็นเพียงความโมโหโทโสเล็กๆ น้อยๆ ทว่าความเกรี้ยวกราดในเวลานี้จึงจะเป็นความเกรี้ยวกราดใหญ่โต
เขากล่าวเสียงต่ำ “เจ้ามีชีวิตอยู่นานเกินไปแล้วใช่หรือไม่ ใครให้ความกล้าหาญเช่นนี้กับเจ้า! เปิ่นหวางให้เจ้าดูแลฝ่าบาทให้ดี เจ้ากลับกล้าหาญถึงกับพาฝ่าบาทมาที่นี่! เจ้าคิดว่าตนเองอยู่ในฐานะอะไร ที่นี่คือฝ่ายหน้าเป็นสถานที่ที่เจ้ามาได้หรือไร?!”
