ู้สึกอบอุ่น เซียวจิ่นคิดว่าเขารู้สึกว่าเขาสบายเนื้อสบายตัวกว่าครั้งก่อนๆ
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่หลินชิงเวยดึงเข็มเงินกลับคืนไปมักจะทิ้งรอยเขียวช้ำจางๆ ของรอยฝังเข็มไว้ตามจุดชีพจรของเขา บัดนี้ทั้งหมดได้ถูกซินหรูนวดคลึงด้วยผ้าขนหนูร้อนๆ จึงมองร่องรอยแทบไม่ออก
เซียวจิ่นมองดูท่าทีทำงานจริงจังของคนตัวเล็กคนหนึ่งและคนตัวใหญ่คนหนึ่ง จึงกล่าวขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ก่อนหน้านี้ไฉนเจ้าจึงไม่เคยนวดคลึงให้เจิ้นด้วยผ้าขนหนูร้อนๆ เลยเล่า?”
หลินชิงเวยกล่าว “หม่อมฉันคนเดียวมีมือเพียงสองมือไม่อาจทำได้เพคะ ดังนั้นขั้นตอนในส่วนนี้จึงได้แต่ตัดไป ฝ่าบาททรงรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวหรือไม่เพคะ”
“อืม” เซียวจิ่นยอมรับอย่างใจกว้าง
หลินชิงเวยมองซินหรูแล้วกล่าวให้กำลังใจนาง “ทำได้เยี่ยมมาก”
ซินหรูกระตือรือร้นยิ่ง
หลินชิงเวยลุกขึ้นนวดไหล่ของตน “อีกประเดี๋ยวหลังจากนวดคลึงแล้ว เจ้าช่วยเขานวดจุดชีพจรใหญ่สักครู่”
“เจ้าค่ะ”
เซียวจิ่น “…ไม่ใช่เจ้ามาทำด้วยตนเองหรือไร?”
หลินชิงเวยเมื่อยล้าทั้งมือและหลัง ไหนเลยจะมีเรี่ยวแรงนวดให้เซียวจิ่น ก่อนหน้านี้ขั้นตอนในส่วนนี้นางตัดออกไปเช่นกัน ซินหรูมีความกระตือรือร้นและใฝ่เรียนใฝ่รู้ นางเองได้สอนซินหรูอย่างละเอียด การมอบหน้าที่นี้ให้กับซินหรูเป็นเรื่องที่เหมาะสมไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ดังนั้นหลินชิงเวยจึงเดินออกประตูไป ซินหรูกำลังบริหารปลายนิ้วทั้งสิบเพื่อเตรียมความพร้อม นางกล่าวกับเซ
