ซียวจิ่น!
ชายหนุ่มผู้นี้มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน เขายืนอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวย รอยยิ้มบนใบหน้านั้นยิ่งกดลึกขึ้น “เมื่อก่อนไฉนข้าจึงไม่เคยรู้สึก หากว่าด้วยเรื่องรูปร่างหน้าแล้วเจ้าก็ไม่ได้โดดเด่นกว่าสตรีนางอื่นแม้แต่น้อย? ใบหน้าเล็กๆ นี้มีขนาดเท่ากับฝ่ามือ ผมที่หน้าผากก็แทบจะปิดดวงตาของเจ้าอยู่แล้ว”
ชิ เจ้าจะรู้อะไร ทรงผมของแม่เขาเรียกหน้าม้าย่ะ
พูดแล้วบุรุษคนนี้ก็ยื่นมือออกมาหมายจะปัดเส้นผมของหลินชิงเวย หลินชิงเวยถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ จมูกนางย่อมได้กลิ่นแล้วว่าบนร่างของชายหนุ่มคนนี้มีกลิ่นหอมหวานเลี่ยนเอียนที่คล้ายมีคล้ายไม่มี เป็นกลิ่นชนิดเดียวกับในเรือนของจู๋กุ้ยเหริน
แม่เป็นคนที่เจ้าอยากจะเกี้ยวพาก็เกี้ยวพาได้หรือไร เจ้าเป็นต้นหอมต้นไหน
เพียงแต่ฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้ว ดูเหมือนเมื่อก่อนเขารู้จักตน
ได้ คนเหล่านี้ล้วนรู้จักตน มีเพียงตนที่ไม่รู้จักพวกเขาเท่านั้นเอง
บุรุษคนนั้นหัวเราะ “ดวงตาทั้งคู่ใต้เส้นผมบนหน้าของเจ้าทั้งใหญ่ทั้งวาววับ เมื่อสักครู่เห็นอะไรแล้วเล่า?”
หลินชิงเวยเอียงหน้ามองประเมินเขา “หากข้าบอกว่าข้าเห็นอะไร ท่านจะสังหารข้าปิดปากหรือไม่?”
“ไม่ ที่จริงข้ายังสามารถควักดวงตาของเจ้าได้”
หลินชิงเวยไร้ซึ่งความเกรงกลัว นางแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ร่างกาย เส้นผม ผิวพรรณ ล้วนเป็นความรักจากบิดามารดา ดวงตาของข้าคู่นี้เกรงว่าท่านจะยังเอาไปไม่ได้ ภายในตำหนักในแห่งนี้มีสตรีมากมาย เร
