ญท่านเอาหลักฐานมาพิสูจน์ หากจะมาทำการใส่ร้ายป้ายสีคนดีโดยไม่แยกแยะเช่นนี้ แต่ถ้ามาเพื่อขอให้ช่วยคิดหาวิธีรักษาฮ่องเต้แล้วละก็…” หลินชิงเวยก้าวขึ้นมากระทั่งตนเองอยู่ในคลองจักษุของเซียวเยี่ยน ค่อยๆ เขย่งปลายเท้าเชิดปลายคางเรียวเล็กขึ้นเล็กน้อย แนบชิดใบหน้าของเขา ริมฝีปากห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงนิ้ว “ท่านอ๋องก็ควรจะแสดงท่าทีให้เห็นถึงความจริงใจจึงจะถูกต้อง ท่าทีแข็งกร้าวเช่นนี้ของท่าน ข้าน่ะไม่หลงกลท่านหรอกนะ”
เซียวเยี่ยนหายใจลึกๆ อีกครั้ง จึงสามารถควบคุมอารมณ์วู่วามของตนที่หมายจะยื่นมือไปบีบคอสตรีใจกล้าเทียมฟ้านางนี้ให้ตายคามือ พลางถามว่า “เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
หลินชิงเวยกล่าว “ข้าสามารถรักษาอาการประชวรของฮ่องเต้ได้ แต่มีเงื่อนไข”
“เงื่อนไขอะไร?”
หลินชิงเวย “ท่านว่าเงื่อนไขอะไรเล่า ข้าจำได้ว่าครั้งก่อนที่ท่านอ๋องมาที่นี่ ก่อนจากไปยังได้ทิ้งคำพูดเอาไว้ว่า ต้องรอให้ถึงชาติหน้าจึงจะยินยอมปล่อยข้าออกไปจากตำหนักเย็น เวลานี้ดูท่าแล้ว ไม่ต้องรอให้ถึงชาติหน้ากระมัง” เมื่อคำพูดนี้กล่าวออกไป สีหน้าของเซียวเยี่ยนไม่น่าดูอย่างที่สุด เวลานี้เมื่อเขาคิดย้อนกลับไป นี่เขาถูกสตรีนางนี้วางหมากให้เดินแต่แรก นางรู้เนิ่นนานแล้วว่าเขาต้องย้อนกลับมาหานางอีกครั้ง หลินชิงเวยหันกลับไปมองในห้อง ซินหรูอยู่ในห้องโดยมิกล้าส่งเสียงตามคำสั่งของนาง นางถาม “ซินหรู เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”
เวลานี้ซินหรูจึง
