“น่าสนใจจริงๆ” ผู้ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าผู้อาวุโสก็พลันลุกขึ้น ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก็หันไปมองยังทิศทางที่เหล่าศิษย์ใหม่สายนอกอยู่
ผ่านมาอีกวันการฝึกกาย กับฝึกปราณก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ปราณของเขาก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อย พอมาถึงช่วงเวลาเข้าสมาคม ฉางกวงกับเจียงหวงที่สีหน้าเรียบเฉย ก็เข้าไปยังสมาคมอักขระตามปกติ เเต่พอเดินเข้ามาเขารู้สึกได้ว่าสมาคมวันนี้ดูเเปลกไปกว่าวันที่ผ่านๆมา ทั้งผู้อาวุโสที่ในวันปกติจะไม่ได้เห็น ก็มายืนจับกลุ่มคุยกันอย่างเซ็งเเซ่
“ท่านอาวุโสทั้งหลาย ทำไมจึงมายืนอยู่ตรงนี้กันละขอรับ” ฉางกวงจ้องมองไปยังผู้อาวุโสหนึ่งในนั้น พลางประสานมือคารวะ
“เจ้าจะไปรู้อะไรหล่ะ อยู่ดีๆก็จะมีแขกกิตติมศักดิ์มายังสมาคมของพวกเรา ข้าผู้อาวุโสจึงจำเป็นต้องมาต้อนรับเสียมิได้” สีหน้าผู้อาวุโสผู้นี้ดูจนใจ อย่างช่วยไม่ได้
แขกกิตติมศักดิ์นั้น คือ ผู้ที่มีส่วนสนับสนุนสมาคมอย่างยิ่งยวด ทั้งด้านทรัพยากร หรือด้านความรู้ พูดง่ายๆเลยคือมีบุญคุณต่อสมาคมอย่างใหญ่หลวง จึงทำให้ผู้คนทั้งสมาคมให้ความเคารพคนเหล่านั้นดุจดั่งหัวหน้าสมาคม
