“ท่านกล่าวเช่นนั้น เเต่พวกข้าจะกล้าทำเช่นนั้นได้รึ”
ความคิดของอาจารย์เเละศิษย์ในห้องล้วนเป็นเสียงเดียวกัน
“เอาหล่ะ เจ้าก็เริ่มสอนเถอะ” ชายวัยกลางคนเดินไปยังหลังห้อง เห็นที่นั่งที่จัดไว้อย่างปราณีตก็นั่งลงอย่างไม่แยแส จับจ้องมาจากตรงจุดนั้น สีหน้าเรียบเฉย ถ้าสังเกตดีๆจะมีความเบื่อหน่ายอยู่เล็กน้อย
“ขอรับๆ งั้นข้าขอเริ่มสอนนะขอรับ” อาจารย์จ้องมองไปยังทางด้านหลัง เห็นอีกฝ่ายพยักหัวให้
จึงเริ่มพูดบทเรียนในวันนี้
บทเรียนก็ดำเนินไปเรื่อยๆ บางคนก็หาวอย่างเกียจคร้าน บางคนก็ขมักเขม้นในเเววตาดูมุ่งมั่นยิ่งขึ้น เเต่เเววตาฉางกวงนั้นดูเป็นประกาย พยักหัวคล้ายเห็นด้วย ส่วนเจียงหวงสีหน้าคงเดิมเเต่ในส่วนลึกของหัวใจมีความตื่นเต้น
จนมาถึงช่วงท้ายการบรรยาย “เอาหล่ะในวันนี้ข้าก็บรรยายเรื่องอักขระเกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันอย่างไรในเบื้องต้น
ไหนผู้ใดตอบได้บ้างว่าอักขระ ดิน กับ เเผ่นดินเคลื่อนนั้นมีความต่างกันเยี่ยงไร” อาจารย์หันมองไปยังลูกศิษย์ทั้งหลาย คิดว่าพวกเจ้าก็ช่วยกันเเสดงความสามารถให้หน้าต่อข้าสักหน่อยก็ยังดี
ฉางกวงครุ่นคิดอยู่สักพัก จึงตอบไปโดยสติตกอยู่ในภวังค์
