าของป๋ายหลี่รุ่ยหันไปจ้องแขนขวาของหลินเมิ้งหยา
สายตาของอาจารย์คมกริบ ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ไม่คิดจะปิดบังเขาเรื่องนี้
ยื่นแขนขวาออกไปเพื่อให้อาจารย์ตรวจอาการ ก่อนจะดึงแขนกลับ
“ใครทำกัน ! ข้าจะไปวางยาพวกเขาทั้งตระกูล !”
สีหน้าของป๋ายหลี่รุ่ยเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม เขาส่งเสียงเดือดดาลออกมา
แขนขวาของลูกศิษย์แบกความหวังทั้งหมดของเขาเอาไว้ หากแขนขวาของหลินเมิ้งหยาถูกทำลาย เช่นนั้นผู้ได้รับการสืบทอดจากวิชาของเขาคงไม่มีอีกแล้ว
“ถูกลอบโจมตีเจ้าค่ะ แต่หากข้ารู้ว่าเขาเป็นใคร คงมิต้องถึงมือท่านอาจารย์ ข้าจะทำให้เขาทรมานจนอยากตายเลยทีเดียว โชคดีที่ข้าได้รับการรักษาจากผู้อาวุโสฉางเทียนหัวแห่งหอป๋ายเฉา ท่านดูเถิด ตอนนี้มันเริ่มกลับมาดีเหมือนก่อนแล้ว”
หลินเมิ้งหยาโบกมือขวาของตนเองเพื่อแสดงให้เห็นว่าอาการดีขึ้นแล้ว
สีหน้าป๋ายหลี่รุ่ยจึงอ่อนโยนลง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องเก็บยาของตนเอง
เสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นภายในอยู่หลายสิบนาที หลินเมิ้งหยาเหลือบเห็นท่านอาจารย์ถือขวดยาจำนวนหนึ่งออกมาวางด้านหน้าของตนเอง
“ท่านอาจารย์ นี่คือ….”
ป๋ายหลี่รุ่ยอธิบายให้นางฟังอย่างไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไป
“แม้ข้า
