่มลุกลาม ไม่นานก็แดงทั่วทั้งร่าง
เหตุเพราะอาการแพ้ หลงอิงฮวาจึงหายใจไม่ออกแล้วหมดสติ
หลินเมิ้งหยารีบอุ่มเขาเข้าไปในห้องยาของตนเอง มือเล็กควานหาเข็มเงินเพื่อช่วยให้เขากลับมาหายใจได้อีกครั้ง จากนั้นจึงรีบต้มยา ป๋ายจีเข้ามาช่วยด้วยอีกแรง
เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง หลังจากการหายใจของหลงอิงฮวากลับมาเป็นปกติ สีหน้าของเขาจึงดีขึ้นมาก
ทว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาหมดไปแล้ว ดังนั้นเถียนมามาจึงอุ้มเขาเอาไว้จนหนูน้อยผล็อยหลับไป
“นายหญิง พวกเราผิดเองที่ไม่ดูแลให้ดี องค์ชายสิบจึงเป็นเช่นนี้”
ป๋ายจีและป๋ายซ่าวคุกเข่าลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา หยาดเหงื่อผุดโทรมกาย
นายหญิงเพิ่งจะกำชับเอาไว้ว่าจะต้องดูแลองค์ชายสิบให้ดี แต่พวกนางกลับปล่อยให้มีข้อบกพร่อง
พอตอนนี้มาหวนนึกดูอีกครั้ง หากมิใช่เพราะนายหญิงรับมือได้อย่างรวดเร็ว เกรงว่า……
“เรื่องนี้ไม่อาจตำหนิพวกเจ้าได้ อิงฮวาไม่ได้โดนวางยา แต่มันคืออาการแพ้ แต่ข้าจำได้ว่าอิงฮวามิได้แพ้อาหารใด พวกเจ้าจงไปตรวจสอบให้ดีว่ามีใครลอบทำอะไรหรือไม่”
ร่างกายของเด็กค่อนข้างอ่อนแอ หากมีคนคิดร้าย เช่นนั้นจะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างแน่นอน
ป๋ายจีและป๋ายซ่าวรีบออกไปทำตามคำสั่ง
