ลูกสาวคนเล็กของจูฉีหยุนเองก็ต้องแบกรับความทรมานด้วยกัน
ทว่าสายตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังขณะจ้องสตรีตรงหน้า
“เจ้าคิดจะทำอะไร? เหตุใดจึงช่วยพวกข้าเอาไว้ แต่ไม่ยอมช่วยคนในครอบครัวของข้า!”
เด็กหญิงผมทรงซาลาเปาอายุราวเจ็ดแปดขวบมีความอาจหาญชาญชัยเสียยิ่งกว่าพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องของนาง แต่นั่นมิได้หมายความว่าหลินเมิ้งหยาจะคิดสงสาร
“เหตุใดข้าต้องช่วยคนในครอบครัวของเจ้าด้วยเล่า? แม่หนูน้อย แม้ข้าจะช่วยพวกเจ้าออกมา แต่นั่นมิได้หมายความว่าข้าหวังดีต่อพวกเจ้า เจ้าจงจำเอาไว้ หากยังไร้อำนาจ เช่นนั้นอย่ารนหา าที่ตาย”
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มน้อยๆ ขณะจ้องเด็กหญิงตรงหน้า อีกทั้งยังเอ่ยด้วยความหวังดี
แม้เด็กหญิงจะไม่เข้าใจความหมาย แต่พวกผู้ใหญ่กลับรู้ดี
หลังจากจูฉีหยุนจ้องนางด้วยสายตาเย็นชาแล้วจึงปิดตาทั้งสองข้างลง
ท่าทางราวกับไม่กลัวความตายตรงหน้า
“ใต้เท้าจู อันที่จริงข้าคิดว่าเจ้าคงเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าสกุลจูของพวกเจ้าจะต้องพบจุดจบ แต่คงคิดไม่ถึงว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ใช่หรือไม่?”
เมื่อต้องเห็นคนในครอบครัวของตัวเองถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา จูฉีหยุนร้องไห้จนไม่มีน้ำตา
แม้เขาจะเป็นคนทะเยอทะยาน แต่เรื่องเช่นนี้แม
