ลิวซวน เจ้ารอที่นี่สักครู่”
พูดจบ หลินเมิ้งหยาก็วิ่งออกไปจากห้อง
ทิ้งหลิงเย่ที่มีใบหน้าฉงนเอาไว้เบื้องหลัง
พระชายาคิดอะไรได้อย่างนั้นหรือ?
ปฏิกิริยาตอบสนองของจั่วชิวอวี้แตกต่างจากหลินเมิ้งหยาโดยสิ้นเชิง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าองครักษ์เงาประจำตัวของหลงเทียนอวี้จะมีหน้าตาคล้ายคลึงกับผู้เป็นนายเช่นนี้
ชำเลืองมองใบหน้าของหลิงเย่อยู่หลายหน แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจความใคร่รู้ของเขา จั่วชิวอวี้จึงก้าวเข้าไปจ้องหน้าเขาอย่างเปิดเผย
“เจ้าไม่ใช่พี่น้องของหลงเทียนอวี้จริงหรือ? หรือจะเป็นลูกลับๆ? ญาติก็ไม่ใช่หรือ?”
หลิงเย่ส่ายหน้า เขาเป็นเด็กกำพร้าเท่านั้น
หากมิใช่เพราะมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับท่านอ๋อง ท่านอาจารย์คงไม่เก็บเขาไว้สั่งสอนวิชาอย่างแน่นอน
“เอาล่ะ เจ้าเลิกพินิจพิเคราะห์ได้แล้ว บนโลกใบนี้มีคนหน้าตาคล้ายคลึงกันมากมาย อีกอย่างเจ้าเองก็รู้จักฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นดีมิใช่หรือ พระองค์มิได้มักมากถึงเพียงนั้น เหตุที่ข้า าตามเจ้ามาที่นี่ก็เพราะข้าอยากให้เจ้าดูแลอาการของเย่ มิใช่พาเจ้ามาสืบสาวหารากเหง้าของเขา”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่จั่วชิวอวี้ นางเพิ่งพบว่านอกจากเรื่องตำราแพทย์และยาสมุนไพรแล้ว บุรุษผู้นี้
