ปลายดาบสีเงินวาววับพลันแทงทะลุหน้าอกของนาง
โลหิตสีแดงฉานอาบชโลมปลายดาบที่โผล่พ้นร่าง สมองของหลินเมิ้งหยาขาวโพลนในทันใด
ดวงตาจับจ้องเพียงคมดาบที่หน้าอกของป๋ายซ่าว
“ฮึ น่าเสียดายดาบเล่มนี้ยิ่งนัก ข้าไม่สนใจหรอกว่าใครเป็นผู้ส่งพวกเจ้ามา จงกลับไปบอกเจ้านายของพวกเจ้าว่าหากคิดจะเข้ามายุ่งกับอ๋องชิ่งแล้วล่ะก็ จุดจบของเขาจะเป็นเหมือนก กันกับนาง”
ปล่อยมือออก สีหน้าเย็นชาของคุณชายรองจุดเพลิงพิโรธในใจหลินเมิ้งหยา
อาจเพราะยังมิได้ดึงดาบออก ดังนั้นแม้บาดแผลของป๋ายซ่าวจะลึก แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ตายในทันที ร่างกายซวนเซถอยหลังสองสามก้าว ก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้
ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยารีบเข้าไปรับตัวของป๋ายซ่าวเอาไว้
แต่เพราะนางขยับได้เพียงแขนซ้าย ดังนั้นจึงทำให้เลือดของป๋ายซ่าวไหลเร็วขึ้น
“นาย…นายหญิง…”
เสียงอ่อนแรงดังลอดมาจากกลีบปากสีเชอรี่ของนาง
หัวใจของหลินเมิ้งหยาราวกับถูกทำร้ายมหันต์
ความตาย…ความตายอยู่เบื้องหน้าของนางอีกครั้งแล้ว
แต่คราวนี้นางทำให้ป๋ายซ่าวต้องแบกรับความตายแทนนาง
ราวกับสมองแตกออกเป็นหลายส่วน หลินเมิ้งหยากอดร่างป๋าย
