มือด้วยท่าทางภาคภูมิใจ อีกทั้งยังปรายตามองหญิงสาวทั้งสอง
คืนนี้พวกนางต้องมาปรนนิบัติรับใช้เขาแล้ว!
“เหตุใดแม่นางเสี่ยวเชี่ยนจึงไม่ดื่มเหล้าเล่า? หรืออาหารพวกนี้จะไม่ถูกปาก?”
ดวงตาของจั่วหยวนอีหยุดมองใบหน้านวลของหลินเมิ้งหยา ทว่าสายตาหื่นกระหายราวกับต้องการจะกลืนกินนาง
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองทั่วสารทิศ ไม่รู้ว่าชายผู้นี้กำลังรนหาที่ตายอยู่หรือไม่ ประตูและหน้าต่างไม่เพียงถูกปิดสนิท ซ้ำยังไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาภายในได้ง่ายๆ
เอาล่ะ ในเมื่อกระเหี้ยนกระหือรือถึงเพียงนี้ เช่นนั้นหากนางไม่ริบหัวเขาไว้ก็คงเสียมารยาท
“ข้าไม่ชอบร่ำสุราหรือกินเนื้อ ในเมื่อคุณชายมีแก่ใจเชิญพวกข้ามาที่นี่ อีกทั้งยังไล่คนอื่นออกไป เช่นนั้นคุณชายกล่าวสิ่งที่ต้องการมาเถิด”
จั่วหยวนอีปีติยินดียิ่งนัก เขาคิดว่าหญิงงามตรงหน้าทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว
ปรายตามองบุรุษทั้งสอง ก่อนจะปรบมือ
ทันทีที่สิ้นเสียง ชายฉกรรจ์ร่างกำยำจำนวนมากกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ
พวกเขามีกันราวยี่สิบถึงสามสิบคน
แม้จะเห็นอาวุธแหลมคมตรงหน้า ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่มีทีท่าทุกข์ร้อน นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ย
“รออะไรอยู่เล่า ลงมือเถิด”
จั่วหยวนอีคิดว่านางหมายถึง
