ยังสามารถอดรนทนอยู่ได้ เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงจะประเมินนางต่ำไป
หลังจากกินอาหารเช้าได้ไม่นาน พวกหลินเมิ้งหยานั่งพูดคุยสัพเพเหระอยู่ภายในห้อง
สายตาเหลือบเห็นป๋ายซ่าวที่กำลังรีบวิ่งเข้ามา อีกทั้งยังกระซิบกระซาบข้างหูของหลินเมิ้งหยา
“เจ้าแน่ใจหรือว่านางทำเช่นนั้นจริง?”
สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย เอียงศีรษะเอ่ยถามป๋ายซ่าวคำหนึ่ง
“ข้าเห็นกับตาตัวเองเลยเจ้าค่ะ คาดว่าตอนนี้พวกเขาคงกำลังคุยกันอยู่ในห้อง”
สีหน้าป๋ายซ่าวแลดูกระวนกระวาย ทว่าหลินเมิ้งหยากลับยังสงบนิ่ง
ขนาดฮ่องเต้ยังไม่รีบร้อน เหตุใดขันทีต้องร้อนรนด้วยเล่า
“เป็นอะไรไป? เหตุใดจึงร้อนใจเช่นนี้?”
จั่วชิวอวี้เอ่ยถามด้วยความฉงน หลายวันที่ผ่านมาเขาเห็นป๋ายซ่าวมีท่าทางดุเด็ดเผ็ดร้อน แต่ถึงกระนั้นก็ซื่อสัตย์จริงใจต่อหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างยิ่ง ความสัมพันธ์ของพวกนางแนบแน่นเสียยิ่งกว่าพวกเขาที่มีสายเลือดเดียวกันเสียด้วยซ้ำ
ทว่าคนแบบหลินเมิ้งหยาที่ไม่เคยขีดเส้นกั้นความสัมพันธ์ฉันนายบ่าวมาก่อนช่างหาได้ยากยิ่ง
เมื่อเทียบกับพวกคุณหนูรูปร่างบอบบางแต่กลับสังหารคนรับใช้เป็นว่าเล่นแล้วนับว่าคนแบบหลินเมิ้งหยามีไม่มากนัก
“จะมีเรื่องร้อนใจ
