อันใดได้เล่า ซู่เหมยไปเชิญเสด็จเฉินเปี่ยวเกอระหว่างทางน่ะสิ”
หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน มือยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“อะไรนะ? เชิญเสด็จฮวงซง? นางไปหาฮวงซงทำไมกัน?”
ความฉลาดของจั่วชิวอวี้มีไว้สำหรับตำราแพทย์เท่านั้น เมื่อพูดเรื่องแผนการชั่วร้าย เขายังห่างชั้นอยู่มาก
บางทีอาจเพราะเขาเป็นเช่นนี้ ดังนั้นจั่วชิวเฉินจึงมอบหมายงานตามหาท่านป้าให้แก่เขากระมัง
ถึงอย่างไรเขาที่มีทักษะทางการแพทย์ อีกทั้งยังมีภูมิหลังทางครอบครัวที่ดีย่อมสามารถแฝงตัวในสำนักหมอหลวงแห่งนั้นได้อย่างไม่มีปัญหา
ทว่าสถานการณ์ในเมืองหลินเทียนซับซ้อนจนเกินไป ดังนั้นหลังจากกลับมายังที่นี่ จั่วชิวอวี้มิอาจเดินตามความคิดของผู้อื่นได้ทัน
“ทนไม่ไหวแล้วหรือ?”
หลงเทียนอวี้รู้จักคนประเภทซู่เหมยดี ฉะนั้นจึงเลื่อนสายตาไปมองหลินเมิ้งหยา สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด
อีกฝ่ายพยักหน้าลง แต่ถึงกระนั้นหลงเทียนอวี้กลับไม่รู้สึกทุกข์ร้อนแต่อย่างใด
จั่วชิวเฉินหาใช่คนโง่เขลา แม้แต่เขาเองก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าสายเลือดสกุลจั่วส่งผ่านความเฉลียวฉลาดจากรุ่นสู่รุ่น ดูท่าซู่เหมยจะติดกับเสียแล้ว
“อีกเดี๋ยวจงให้เหตุผลว่าข้าไม่สบายจึงไม่อยากพบใครทั้งสิ้น หากเฉิน
