เปี่ยวเกอมาที่นี่ หลงเทียนอวี้ พระองค์ช่วยห้ามเขาเอาไว้ได้หรือไม่?”
อีกฝ่ายพยักหน้าลงโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะลุกขึ้นไปเป็นเทพเจ้าเฝ้าประตู
ภายนอกประตูว่างเปล่า แม้คนภายนอกจะมองไม่เห็นคนที่อยู่ภายใน แต่คนภายในกลับเห็นภายนอกได้อย่างชัดเจน
หลงเทียนอวี้หยุดยืนที่ริมระเบียง ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชา เหล่าคนรับใช้ต่างไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขา
ไม่นานจั่วชิวเฉินก็สาวเท้ายาวๆ เข้ามาในจวนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ด้านหลังเขาคือซู่เหมย
ดวงตาของนางบวมแดง ท่าทางน่าสงสารราวถูกรังแกอย่างไรอย่างนั้น
คนรับใช้ในจวนต่างอึ้งงัน แม้ฮ่องเต้พระองค์นี้จะไม่ได้ยิ้มตลอดเวลา แต่ถึงกระนั้นเขาก็มิเคยแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวเช่นนี้มาก่อน
แปลกจริงเชียว ด้านหลังยังพ่วงอนุภรรยาของท่านอ๋องอวี้มาด้วย เอ๋? เมื่อวานพวกเขาเกือบจะฆ่ากันเพราะเรื่องอนุภรรยาคนนี้อยู่มิใช่หรือ?
เหตุใดวันนี้จึงดูเหมือนฮ่องเต้ยืนอยู่ฝั่งเดียวกันกับอนุนางนี้ได้เล่า
ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่?
“หลินเมิ้งหยาเล่า? เจิ้นต้องการพบนาง!”
จั่วชิวเฉินคิดจะผลักประตูเข้าไป หลงเทียนอวี้ยื่นมือข้างหนึ่งรั้งฝีเท้าเขาเอาไว้
จ้องไปทางด้านหน้านิ่ง ทว่าจั่วชิวเฉินหยุดขยับเขยื้อน
“นางป่วย
