มิต้องการพบผู้ใด”
ท่าทางเคร่งขรึม น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้หาใช่การปรึกษาแต่อย่างใด
ราวกับกองเพลิงกำลังปะทุระหว่างพวกเขาทั้งสอง ดวงตาจับจ้องนิ่งโดยไม่มีใครยอมใคร
“ที่นี่คือแผ่นดินของเจิ้น ภายในบ้านเมืองนี้ไม่มีใครบังอาจห้ามเจิ้นได้!”
สีหน้าของจั่วชิวเฉินไม่เป็นมิตร น้ำเสียงของเขายิ่งดุดัน
ทว่าหลงเทียนอวี้ยังคงไม่หลบ เขาจ้องด้วยดวงตาเปี่ยมโทสะมิแพ้กัน
“นางคือชายาของเปิ่นหวัง หากเปิ่นหวังไม่อนุญาต ไม่ว่าใครก็ห้ามพบนางทั้งสิ้น!”
ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ราวกับสงครามห้ำหั่นของทั้งคู่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
พวกคนรับใช้วางสิ่งที่ถืออยู่ในมือลงแล้ววิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
เหตุการณ์เช่นนี้มิน่าดูชม เหตุเพราะเป็นฉากชวนสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าซู่เหมยที่ก้มหน้าลงตลอดเวลากลับยิ้มหยันน้อยๆ
หลินเมิ้งหยา บุรุษทั้งสองเปรียบเสมือนกองเงินกองทองของนาง
แต่ทันทีที่นางลงมือ พวกเขากำลังห้ำหั่นกันเพราะหลินเมิ้งหยา
เมื่อถึงเวลานั้นนางอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงคนนั้นยังจะหยิ่งผยองพองขนได้อีกหรือไม่!
เสียงเอะอะทางด้านนอกมิได้กระทบคนที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ภายใน
ช่วงนี้ค่อนข้างว่าง ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเริ่มเล่นหมากล้อมเป็นแล้ว
ทว่าหล
