ฉันเพียงแค่คิดว่าหากหม่อมฉัน นสามารถช่วยคนผู้นั้นเอาชนะการแข่งขันได้ เช่นนั้นหนทางในการรักษาไหล่ขวาของหม่อมฉันจะมิสะดวกสบายขึ้นหรือเพคะ ?”
ดวงตาของจั่วชิวเฉินเปล่งประกาย ก่อนจะหม่นแสงลงอีกครั้ง
หัวข้อในการแข่งขันคือสิ่งที่ผู้อาวุโสสูงสุดทิ้งเอาไว้ให้
ไม่ว่าใครต่างก็รู้ดีว่างานอดิเรกของท่านผู้อาวุโสสูงสุดคือการศึกษาตำราชิงเจิงผู่
แต่ตอนนี้ตำราชิงเจิงผู่ถูกทำลายลงไปแล้ว เช่นนั้นยังจะมีความหวังหลงเหลืออยู่อีกหรือ แม้เขาจะไม่เข้าใจวิชาการแ แพทย์ แต่เขารู้ดีว่าวิชานี้ต้องมีประสบการณ์ค่อนข้างมาก
คนที่เขาส่งไปล้วนอายุเกินสามสิบแล้ว ดังนั้นเมื่อเทียบกับพวกหมอหลวงอายุห้าสิบหกสิบเหล่านั้นจึงเป็นเพียงผู้ น้อย
ต่อให้มีหลินเมิ้งหยาคอยช่วยเหลือ…
ทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนยิงธนูโดยไร้เป้า หรือว่านางจะมีอาวุธลับกันเล่า?
แสงประกายวาดผ่านนัยน์ตาของจั่วชิวเฉินอีกครั้ง
บางที…อาจลองใช้วิธีนี้ได้
แม้จะมิใช่ครั้งแรกที่ถูกสงสัยในความสามารถ แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่ชินอยู่ดี
หากเป็นเมื่อก่อนนางคงตำหนิไปหลายคำ แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
“อาจารย์ของหม่อมฉันคือปรมาจารย์ด้านยาพิษป๋ายหลี่รุ่ย แม้หม่อมฉันจะเรียนรู้กับอ
