าจารย์ได้ไม่นาน แต่หม่อมฉันรู้ ความลับทุกอย่างของท่านอาจารย์ ใต้หล้านี้เห็นจะมีเพียงไม่กี่คนที่มีความรู้เทียบเท่ากับท่านอาจารย์ แต่ก็ใช่ ว่าคนของหอป๋ายเฉาจะเก่งไปกว่าท่านอาจารย์”
เหล่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้มิค่อยรู้จักชื่อปรมาจารย์ด้านยาพิษกันสักเท่าไร
ผิดกับจั่วชิวเฉิน เขาอึ้งงันอยู่กับที่
“จริงด้วย เหตุใดข้าจึงลืมเรื่องนี้ไปได้! เพราะเหตุนี้วิธีการถอนพิษของเจ้าจึงลึกล้ำยิ่งนัก”
จั่วชิวอวี้ยกมือตบหน้าผากตัวเอง อาการบาดเจ็บทำให้เขารู้สึกทรมานไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงมีอาการสะลึมสะลืออยู่ตล ลอดเวลา ปฏิกิริยาและความคิดอ่านก็เชื่องช้าลง
เดิมทีเขาพุ่งความสนใจไปกับการยืนยันตัวตนของหลินเมิ้งหยา ตอนแรกเขาคิดเพียงว่าวิชาแพทย์พิษของนางถูกสืบทอด มาทางสายเลือด แต่พอตอนนี้ลองไตร่ตรองดูอีกหนหนึ่งแล้ว ท่านป้าด่วนจากไป หากไม่มีอาจารย์คอยสอนสั่ง เช่นนั้นนา างจะมีพรสวรรค์เช่นนี้ได้อย่างไร
หากเป็นปรมาจารย์ด้านยาพิษแล้วล่ะก็ เช่นนั้นพวกเขาก็มีความได้เปรียบ
“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกเขา”
หลงเทียนอวี้ที่นิ่งเงียบตลอดเวลาเอ่ยขัดขึ้น
จั่วชิวเฉินและจั่วชิวอวี้คิดไม่ถึงเลยว่าบุรุษผู้นี้จะเอ่ยปฏิเสธ
มองหลงเทียนอวี้ด
