้วยสายตาสับสน ทว่าจั่วชิวเฉินกลับมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งว่าความความรู้สึกระหว่างญาติผู้น้อง งและน้องเขยของเขาลึกซึ้งยิ่งนัก
หากหลงเทียนอวี้ยังคงดึงดันเช่นนี้ เกรงว่าหลินเมิ้งหยาคงมิอาจเข้าร่วมได้
“เพราะอะไร? ไหล่ของเมิ้งหยาได้รับบาดเจ็บ มีเพียงไปที่นั่นจึงจะมีความหวังในการรักษา หรือเจ้าอยากเห็นนางพิการไปช ชั่วชีวิต?”
จั่วชิวอวี้ไม่เข้าใจ เขาถามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมโทสะ
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับปรายสายตาเย็นชามองเขาหนหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ
“จั่วชิวเฉิน เจ้าเคยบอกว่าเรื่องที่มารดาของเมิ้งหยาเป็นลูกศิษย์ของท่านผู้อาวุโสเป็นความลับของคนในราชวงศ์ แ แต่พวกเรากลับถูกลอบทำร้ายทันทีที่เหยียบแผ่นดินเมืองหลินเทียน เห็นได้ชัดว่าตัวตนของเมิ้งหยาถูกเปิดเผยแล้ว แม ม้แต่จั่วชิวอวี้เองก็เพิ่งยืนยันตัวตนของนางได้ไม่นาน เช่นนั้นคนเหล่านั้นรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
เขาเค้นถามบุรุษสกุลจั่วทั้งสองอย่างไม่ไว้หน้า
หลงเทียนอวี้ล่วงรู้ตัวตนของหลินเมิ้งหยาเพราะเขาเพียรพยายามสืบสาวราวเรื่องอย่างสุดความสามารถ แต่ตอนที่อยู่ใน ทิวป่าต้นซิ่ง เขาได้รับรายงานจากองครักษ์ลับว่าหลินเมิ้งหยาคือผู้สืบทอดตำราชิงเจิงผู่
แน่นอนว่าเขาเป็นผู้ส่งชายสวมห
