ต่เมื่อเข้าจวนมาแล้ว เช่นนั้นต้องลงนามในสัญญาสิ้นชีพ จากนี้ไปความตายของนางจะมิเกี่ยวข้องอันใดกับพวกเจ้าอีกแล ล้ว”
หลินเมิ้งหยาสั่งให้นางพูดเช่นนี้ระหว่างทางที่เดินมา
สายตาของป๋ายซ่าวเจือไว้ซึ่งความดูแคลน มุมปากกระตุกยิ้มเยียบเย็น
คนผู้นี้รู้หน้าไม่รู้ใจ ทั้งที่ร้องขอความเมตตาอยู่บนถนนแท้ๆ แม้แต่นายหญิงเองก็อนุญาตให้เข้าร่วมการเดินทา างด้วย แต่ใครจะคิดเล่าว่าพวกนางจะเลี้ยงสุนัขจิ้งจอกไว้ใกล้ตัว
“คือ…”
หงอวี้ลังเลไปชั่วขณะ ใช่ว่านางจะไม่รู้เรื่องนี้ อันที่จริงอนุภรรยามิต่างอันใดจากสาวใช้
หากโชคดีอาจได้รับความเอ็นดูจากสามีและมีคนคอยรับใช้ รวมถึงมีเงินทองให้จับจ่ายใช้สอยอยู่บ้าง
แต่หากบ้านหลังนั้นมีฮูหยินใหญ่ที่เลวร้ายแล้วล่ะก็ ความประมาทเพียงน้อยนิดก็อาจทำให้ถูกทุบตีจนตายได้
เบื้องหน้านางตอนนี้อย่าว่าแต่หลินเมิ้งหยาเลย แม้แต่แม่นางตรงหน้าเองก็หาใช่คนที่สามารถรับมือด้วยได้ง่ายๆ
แม้หงอวี้จะเอ็นดูน้องสาวมาก แต่นางรู้เงื่อนไขของน้องสาวดี
หากนางรับปาก เช่นนั้นวันหนึ่งน้องสาวของนางทำให้หลินเมิ้งหยาเจ็บปวดคับแค้นขึ้นมา เช่นนั้นแม้นางจะถูกลอบสังหาร รก็คงไม่มีผู้ใดสนใจ
เพียงนึกภาพน่าเวทนาเช่นนั้นขึ้
