นมา หัวใจของหงอวี้อดที่จะสั่นไหวมิได้
ไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็มิอาจปล่อยให้น้องสาวของตัวเองต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบากเช่นนั้น
ตัดสินใจแน่วแน่ ฝืนหยักยิ้มเย้ายวนเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตามองทางหลงเทียนอวี้
“แม่นางพูดถูกแล้ว แต่แม้จวนอ๋องจะมีพระชายาคอยดูแล แต่สุดท้ายแล้วอำนาจสิทธิขาดในจวนก็ยังเป็นของท่านอ๋องอ อยู่มิใช่หรือ? ท่านว่าใช่หรือไม่?”
เพลิงโทสะพวยพุ่งไปทั้งหัวใจของป๋ายซ่าว แม่นางหงอวี้ตัวดี!
ส่งน้องสาวของตนมาเป็นเครื่องบรรณาการก่อน จากนั้นจึงใช้เสน่ห์ยั่วยวนท่านอ๋องให้ติดกับ
ครอบครัวนี้ไม่มียางอายกันเลยหรือ? ขณะที่คิดจะตอบโต้ นางพลันเหลือบไปเห็นสายตาของหลินเมิ้งหยาเสียก่อน
ระงับโทสะในใจลง ก่อนจะมองดูการเดินหมากตัวต่อไปของนายหญิง
“อืม มีเหตุผล”
ผงกศีรษะลง ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินเมิ้งหยาจะสงบนิ่งถึงเพียงนี้ นางเหมือนคนนอกที่มาดูละครสนุกๆ มากกว่า
หลินเมิ้งหยาผินหน้าไปมองหลงเทียนอวี้ มุมปากหยักยิ้มน้อยๆ
“ท่านอ๋องคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”
บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนมากขึ้นทุกที
หงอวี้และซู่เหมยล้วนเป็นพวกไม่สำนึกบุญคุณคน หากเป็นเหตุการณ์ปกติ แม้หลินเมิ้งหยาที่เป็นฮูหยินจะไม่ต่อว่าห หรือแสดงท่าทีเกรี้ยวก
