ราด แต่อย่างน้อยสายตาที่จ้องมองก็ควรเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นจึงจะถูก
แต่ตอนนี้เล่า? หลินเมิ้งหยาไม่ทุกข์ไม่ร้อน อีกทั้งยังหันไปถามความเห็นของหลงเทียนอวี้อีกด้วย
เหล่าบุรุษชมชอบเสพสุขกันทั้งสิ้น บัดนี้นางมอบอำนาจให้กับตนแล้ว เช่นนั้นเขาจะโยนโอกาสนี้ทิ้งไปกระนั้นหรือ ?
ไม่เพียงพวกคนรับใช้ที่มองดูเหตุการณ์ แม้แต่หัวใจของหงอวี้เองก็เริ่มปรากฏแสงสว่าง นางส่งสายตาฉงนสงสัยไปทางห หลงเทียนอวี้
“อ้อ ข้าแล้วแต่เจ้า”
หลงเทียนอวี้กล่าวตอบโดยไม่คิด สายตาไม่แม้แต่จะชำเลืองมองหงอวี้หรือหญิงสาวในห้องทางด้านหลังเลยแม้แต่น้อย
เขายืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยา สายตาจับจ้องเพียงแค่นางคนเดียวเท่านั้น
ความคิดมีเพียงอย่างเดียวคือจะรักษาอาการบาดเจ็บที่ไหล่ขวาของหลินเมิ้งหยาเช่นไร
ส่วนคำพูดของหงอวี้และป๋ายซ่าวพัดผ่านมาพร้อมสายลมแต่เพียงเท่านั้น
“เห็นแล้วหรือไม่ ต่อให้เจ้าออกหน้าเองก็ไร้ประโยชน์ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพระชายาเพียงผู้เดียว”
ป๋ายซ่าวรู้สึกสะใจยิ่งนัก ดูท่าทางตกตะลึงประหนึ่งหนูของแม่นางหงอวี้นั่นเถิด
ในจวนอวี้จะมีใครไม่รู้บ้างว่าเหนือท่านอ๋องยังมีพระชายา
โชคดีที่ท่านอ๋องมิแยแสนางแพศยาคนนั้นเ
