“ไม่มีปัญหา แต่ข้ามิชอบความรุนแรง หากแม่นางมั่วฉินสามารถให้ความร่วมมือได้ เช่นนั้นข้าจะค่อยๆ ทำให้เจ้าเกษมสำราญ”
แหวะ….หลินเมิ้งหยาเกือบจะอาเจียนออกมา นับตั้งแต่ตอนที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ นางรู้สึกว่าจิตใจของนางเริ่มต่ำทรามลงทุกทีๆ
ครุ่นคิด เหตุใดตนเองที่เคยหยักยิ้มพูดเล่นได้หลังจากแช่ศพด้วยฟอร์มาลีนเสร็จจึงรู้สึกรับไม่ได้กับคำพูดเหล่านี้กัน
“สมจริงยิ่งนัก เจ้าใช้วิธีนี้รับมือกับจื่อหยุนหรือ? ทั้งที่อายุยังน้อยแต่กลับรู้มากเหลือเกิน หรือว่าเจ้าเองก็เติบโตขึ้นมาในสถานที่เช่นนี้?”
ถูกจับได้แล้ว! หัวใจของหลินเมิ้งหยาสั่นระรัว แม้จะไม่ใช่วิธีการปราดเปรื่องไร้ที่ติ แต่ถึงกระนั้นก็สามารถใช้รับมือกับพวกผู้หญิงได้นี่นา
คิดไม่ถึงเลยว่ามั่วฉินจะไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังฉีกหน้ากากของนางได้อีกด้วย
น่าอึดอัดเหลือเกิน
“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าติดตามท่านพ่อและพี่ชายออกเที่ยวตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ มิเช่นนั้นข้าคงไม่รู้จักกับแม่นางหงอวี้มาตลอดหลายปี”
ทั้งที่กำลังพูดจาเลื่อนเปื้อน แต่ใบหน้าของหลินเมิ้งหยากลับไม่แดงเลยแม้แต่น้อย
มั่วฉินไม่รีบร้อนหักหน้านาง กลับกันหันหน้าไปทางหงอวี้พลางบอกเสียงเรียบ
“หุยชุนฟางมิต้อนรับแขก
