ของจ้าวเฟยแล้ว เหวินสือเองก็กระตุกยิ้มที่น้อยครั้งจะได้เห็น
ยิ่งสนทนาบรรยากาศก็ยิ่งคึกคัก โต๊ะของพวกเขาตกเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้องโถง
ทว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้หาได้มีเพียงขบวนพ่อค้าของพวกเขาไม่
แม้ท่านกัวจะเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่เมื่ออยู่นอกเมือง คนที่มีชื่อเสียงกว่าเขาย่อมมีมากมาย
อีกทั้งมิใช่ว่าทุกขบวนพ่อค้าจะมีหัวหน้าเป็นคนมีคุณธรรมดั่งเช่นท่านกัว
ขณะที่โต๊ะของหลินเมิ้งหยากำลังสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ สายตาคมกริบคู่หนึ่งพลันตวัดมองพวกเขา
สายตาคู่นั้นมาจากชายสามคนซึ่งนั่งอยู่มุมหนึ่ง
สัญชาตญาณของหลินเมิ้งหยาทำงานอย่างว่องไว นางสังเกตเห็นสายตาไม่เป็นมิตรเหล่านั้น ดังนั้นนางจึงส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับชิวอวี้เพื่อให้ทุกคนเบาเสียงลง
“พี่จ้าว คนพวกนั้นมาจากที่ใดหรือ?”
เมื่ออยู่นอกบ้าน หลินเมิ้งหยาจึงค่อนข้างระมัดระวังเป็นพิเศษ แต่เพราะพวกเขาเพิ่งสนทนาพาทีกันอย่างสนุกสนาน ดังนั้นจึงดึงดูดสายตาหลายคู่
แต่มีเพียงสายตาของชายโต๊ะนั้นที่ทำให้นางรู้สึกหวั่นใจ
ไม่ต้องหันหน้ากลับไปดูจ้าวเฟยก็รู้ได้ทันทีว่าเสี่ยวหยวนหมายถึงใคร แม้สายตาจะเจือไว้ซึ่งการดูแคลน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ลดเสียงให้เบา
