ลง
“พวกเขาเป็นพ่อค้าที่กำลังจะเดินทางไปเมืองเลี่ยหยุน ผู้นำขบวนนามว่าอูยา ฮึ ก็แค่พวกกระจอก”
แม้จ้าวเฟยจะมิได้เล่าอะไรมากมายนัก แต่หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
อูยา ดูเหมือนชื่อนี้จะเป็นเพียงสมญานามเท่านั้น
กวาดสายตาไปทางโต๊ะนั้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกว่าพวกเขาค่อนข้างแปลก
แต่นางไม่รู้ว่าแปลกอย่างไร
ทว่าเมืองหลินเทียนและเมืองเลี่ยหยุนหาได้อยู่ที่เดียวกันไม่ อยู่ๆ สมองพลันปรากฏภาพใบหน้าเรียวเล็กขึ้นมา
ตั้งแต่เสี่ยวอวี้จากไป เขาก็มิเคยส่งข่าวกลับมาอีกเลย แม้นางจะส่งคนออกตามหา แต่กลับมิได้รับเบาะแสใดๆ
หวังว่าเขาจะยุ่งจนลืมแต่เพียงเท่านั้น
หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ พ่อค้าส่วนใหญ่ล้วนเข้าพักในโรงเตี๊ยม
ห้องหับมีไม่มาก ซ้ำยังไม่มีการตกแต่งแต่อย่างใด ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของใช้จำเป็น พ่อค้าบางส่วนล้วนเลือกที่จะกางกระโจมเพื่อพักผ่อนและเฝ้าของของตนเอง
มีเพียงห้องของผู้นำขบวนและพ่อค้ามีฐานะเท่านั้นที่มีห้องพักหน้าตาไม่เลว
ส่วนชิวอวี้ผู้อ้างว่าเป็น ‘ญาติผู้พี่’ ของหลินเมิ้งหยาเลือกที่จะเข้าไปอยู่ในห้องเดียวกันกับพวกนาง
คนทั้งสามนั่งอยู่รอบโต๊ะสีดำมันวาวพลางจ้องตากันนิ
