่ง
หลินเมิ้งหยาจ้องชิวอวี้ตาเขม็ง สายตาไม่เป็นมิตรราวกับต้องการจะฆ่าแกงเขาอย่างไรอย่างนั้น
“คือว่า…พวกเจ้าสองคนนอนในห้องเถิด ข้าจะนอนที่พื้นด้านนอก”
ชิวอวี้ย่อมรู้ดีว่าตนเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ดังนั้นจึงกล่าวเสียงน้อยใจระคนอ้อนวอนอีกฝ่าย
ทว่าหลินเมิ้งหยายังไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่ายๆ คนอื่นยังไม่เท่าไร แต่ชิวอวี้รู้ดีว่าตนเองและป๋ายซ่าวเป็นผู้หญิง
ขนาดชายอกสามศอกยังให้ความเกรงใจเมื่อต้องผ่านห้องของหญิงสาว เช่นนั้นจะให้นางวางใจได้อย่างไร!
“เหตุใดเจ้าต้องอยากพักห้องเดียวกันกับพวกข้าด้วย? หรือเจ้ากำลังคิดอะไรไม่ดีอยู่กันแน่?”
ชิวอวี้เกือบจะนอนตายตาเหลือก คิดไม่ดีอย่างนั้นหรือ?
สวรรค์โปรด เขายังอยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้นะ
รีบส่งสายตาใสซื่อจริงใจเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ
“ข้าเพียงแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเจ้า พวกเจ้าก็เห็นว่าที่นี่ล้วนมีแต่พวกผู้ชายหยาบกร้าน เมื่อครู่เจ้าอูยานั่นก็จ้องพวกเจ้าตาเขม็ง หากปล่อยให้พวกเจ้าอยู่กันเพียงลำพัง เช่นนั้นข้าจะวางใจได้อย่างไร?”
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยสายตาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ถึงกระนั้นคำกล่าวอ้างของเขาก็มีเหตุผล
หลังจากจ้องตาเขาอยู่นานและรับรู้ได้ว่
