าชิวอวี้มีเจตนาบริสุทธิ์ พวกนางจึงเลิกจ้องเขา
หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวเลือกที่จะเชื่อคำพูดของเขา
“ดี พวกเราจะเชื่อใจเจ้าไปก่อน เจ้าจะได้อยู่เพียงห้องด้านนอก หากเจ้าไม่ได้รับอนุญาตจากข้าแล้วเข้ามาภายในโดยพละการ ระวัง….”
หลินเมิ้งหยาส่งสัญลักษณ์มือเพื่อข่มขู่ ดวงตาคมกริบจ้องเขาเขม็ง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับป๋ายซ่าว
จ้องประตูเก่าทรุดโทรมที่ถูกดึงปิดต่อหน้าตนเอง ใบหน้าที่เคยยิ้มขมขื่นพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
เทชาเย็นชืดลงถ้วย ก่อนจะดื่มกลืนรสขมเฝื่อนลงคอ
แม้จะขม แต่ชิวอวี้ก็ดื่มจนหมด
หลินเมิ้งหยาเดาได้อย่างถูกต้อง เขามาที่นี่เพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง
แต่เรื่องนี้หาใช่เรื่องสกปรกอย่างที่นางคิดไม่
เพียงนึกถึงสายตาอำมหิตของนางเมื่อครู่ ชิวอวี้อดที่จะกระตุกยิ้มขมขื่นไม่ได้
เด็กคนนี้เหมือนกับคนคนนั้นไม่มีผิด
กลางดึก โชคดีที่ชิวอวี้คิดเอาไว้อย่างรอบคอบ ฉะนั้นเขาจึงเตรียมน้ำร้อนถังใหญ่เอาไว้ให้พวกนาง
สองนายบ่าวถูหลังให้กันพลางส่งเสียงซุบซิบ
“นายหญิง ข้ารู้สึกว่าท่านหมอชิวมีท่าทางแปลกๆ ท่านเคยเล่าว่าโลกใบนี้ไร้ซึ่งความบังเอิญ หรือว่าเขาจะวางแผนการอะไรบางอย่างอยู่?”
ป๋ายซ่าวเอ่ยถา
