าจึงส่งเสียงร้องในใจด้วยอาการตื่นตะลึง
เหตุใดจึงเป็นเขาได้เล่า?
“อึก อึก” ชายร่างท้วมนามเฉียนช่วนจื่อกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
สายตาระแวดระวัง ทว่าใบหน้ากลับฉีกยิ้มกว้างปานดอกไม้ผลิบาน
“มิกล้า ที่แท้ก็ท่านนี่เอง ข้าแค่พาสหายออกมาเดินเล่นแต่เพียงเท่านั้น มิทราบว่าท่านมาที่นี่ด้วยเหตุอันใดหรือ?”
ชายคนนั้นหาได้สนใจเฉียนช่วนจื่อไม่ เขาหมุนตัวกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้หลินเมิ้งหยา
“เขาคือญาติผู้น้องของข้าเอง ป้าของข้าไม่วางใจก็เลยส่งข้ามาดูเขา เกิดอะไรขึ้น? น้องชายของข้าไปหาเรื่องท่านอย่างนั้นหรือ?”
มองใบหน้าเปื้อนยิ้มของชิวอวี้ หลินเมิ้งหยารู้สึกงุนงง
หัวใจสับสนอลม่าน เขาควรจะอยู่ในวังมิใช่หรือ?
เหตุใดจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้เล่า? แล้วไหนจะบทสนทนาระหว่างเขากับเฉียนช่วนจื่อก่อนหน้านี้เอง ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
“เจ้า…”
ขณะที่หลินเมิ้งหยาคิดจะเอ่ยถาม อีกฝ่ายกลับดันตัวนางไปยังหน้ารถม้าพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย
ออกแรงผลักเล็กน้อยกว่าจะส่งหลินเมิ้งหยาขึ้นรถม้าไปได้ จากนั้นจึงกระพริบตาถี่ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้นางแล้วหมุนตัวเดินไปหาพวกเฉียนช่วนจื่อ
เพียงได้ยินว่าเนื้อรสเลิศซึ่งกำลังจะตกถึงท้องเป็นญาติผู้น้อง
